Een ietwat warrige mail. Over dat de aanvraag schuldsanering nog steeds niet rond is, en dat zijn stofzuiger nu ook al stuk is… Wat te doen?
Ik bel Jaap op. Vraag wat er aan de hand is en biedt mijn hulp aan.
Een nieuwe stofzuiger lijkt van levensbelang. Ik zeg hem mijn best te zullen doen.
Ik neem contact op met een organisatie die belangeloos spullen verstrekt aan mensen die niets te makken hebben (spullen die ze zelf krijgen van weer andere mensen..). Helaas is er op het moment geen stofzuiger in het magazijn. Ik sta met deze wens boven aan de lijst.
Dat kan ook wel even duren. Ik besluit daarom een noodfonds aan te schrijven, wat speciaal voor dit soort gevallen is.
Om dit te doen moet ik wat gegevens hebben van Jaap, en spreek ik bij hem thuis af.
Jaap blijkt in een leuke studio in het hartje van de stad te wonen. Hij is een knappe man van ruim 40, goed gekleed en geproportioneerd.
Jaap schenkt zichzelf een glas wijn in en vraagt of ik koffie wil. Ja, hij had gister teveel gedronken en moet dat even wegwerken. Normaal drinkt hij niet zoveel..
Ik leg hem uit over het fonds en de gegevens die ik daarvoor nodig heb.
Maar zo makkelijk gaat dat niet. Jaap vertelt zijn verhaal. In flarden en brokjes. Hij wil het kwijt. Hij is druk en chaotisch, vliegt van de hak op de tak en is vrij associatief. Van het ene onderwerk komt hij op het andere. Ik verneem dat hij fotomodel is geweest, in Milaan heeft gewerkt, een eigen bouwbedrijf heeft gehad, een kind heeft, en hoor over alles wat fout ging.
Tussendoor probeer ik hem te focussen op wat ik kom doen. Ik klop hem op zijn hand om hem terug te brengen bij het onderwerp. Na 1 ½ uur heb ik eindelijk zijn gegevens en gaan we nog even een paar kopietjes maken van wat afschriften.
Als ik eindelijk wegfiets ben ik doodop.
De volgende dag krijg ik een e-mail. Ik had iets in hem wakker gemaakt met mijn aanraking. Hij had zin me te knuffelen. Hij voelde zich weer vrolijk. Je zal me wel een rare vinden zei hij..
Pfft, ik heb maar terug gemaild dat ik gelukkig wel gewend ben met rare snuiters te werken. En dat het niet mijn intentie was op die wijze iets in hem wakker te maken.
Volgende keer toch maar beter opletten als ik iemand een bemoedigend klopje geef!
...twee weken later: het geld van het noodfonds is er en we spreken af bij een winkel om de stofzuiger te kopen. Hijgend komt Jaap binnen, onder de verfspatten. Hij is aan het klussen bij iemand en verdient zo wat geld bij. Ik vraag me af waar ik al die moeite voor gedaan heb?! Toch is hij blij met zijn nieuwe huishoudelijke apparaat, en vooral is hij verbaasd dat dat zo makkelijk is gegaan....
Hij tevreden naar huis, ik fiets met gemengde gevoelens weg. Hij is en blijft een ritselaar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten