Kees

Kees oogt heel stoer. Van het type “gouden kettinkjes, tatoeages en macho gedrag”.
Al snel is mij duidelijk dat dat alleen maar de buitenkant is en blijkt hij een hele lieve jongeman te zijn, die erg begaan is met alles en iedereen.
Ik kom bij Kees om hem te helpen overzicht in zijn schulden te krijgen, zodat hij schuldhulpverlening kan aanvragen.
Een stapel post ligt ongeopend in een kast. Het water is al maanden afgesloten.
Kees wil graag weer aan het werk, maar zegt niets te kunnen zolang hij geen water heeft. Hij kan zich niet douchen, niet schoonmaken of het toilet gebruiken.
Hij lijkt te berusten in deze erbarmelijke omstandigheden.
Alles zit hem tegen, maar hij blijft lachen en vrolijk. “Heeft geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten” zegt hij. "ik blijf optimistisch".
Kees heeft een hersenbloeding gehad, lijdt aan suikerziekte, heeft hartproblemen en van alles en nog wat meer. Familie heeft hij niet meer, behalve zijn oma die in een verzorgingshuis woont.
Samen brengen we orde in de stapel papieren. Het lucht hem zichtbaar op. Als hij alleen is weet hij niet waar hij moet beginnen en doet vervolgens maar niets meer.

In de weken hierop volgend gaan we naar de Stadsbank en melden hem aan bij schuldhulpverlening. Aangezien er een wachttijd van een week of drie is maak ik vast een begin om de meest dringende zaken aan te pakken. Inmiddels blijkt dat een hoop deurwaarders het al opgegeven hebben omdat er toch niets te halen valt bij hem. Dat haalt in ieder geval wat druk van de ketel en erger dan het nu is kan het bijna niet worden. Het nieuwe zorgstelsel heeft er in ieder geval voor gezorgd dat hij nog steeds verzekerd is, ook al heeft hij al anderhalf jaar geen premie betaald! Zijn schuld over die periode is 1800 euro, maar daarvoor heeft hij een schuld van ruim 5000 euro opgebouwd! Wat te doen? Eerst aanmelden voor collectieve verzekering via de uitkering. Dan wordt het geld op zijn inkomen ingehouden, kost het minder en wordt er in ieder geval weer betaald. Verder werken we samen. Ik geef hem kleine taken en doe zelf veel waar hij geen eens erg in heeft. Hij doet alles wat ik hem vraag.
We leren elkaar steeds beter kennen. Op gegeven moment verzucht hij dat hij wel een vriendin zou willen, maar dat dat nu echt niet kan in zijn situatie. Hij komt ook niemand tegen. Ja, JIJ, zegt hij, "maar jij bent mijn maatschappelijk werkster, en dat kan niet he"?! Hij kijkt me olijk aan terwijl hij dat zegt. Ik heb van hem niets te vrezen, het is begrijpelijk dat als je iemand zo intensief ondersteunt, er van alles met hem gebeurt, waaronder het opleven van "romantische gevoelens"...