De oma van Kees

Kees zijn oma is overleden. Zij was zijn alles...
Zijn moeder overleed toen hij klein was en oma heeft hem min of meer opgevoed.
Verder heeft hij geen contact meer met familieleden.
Bij oma kwam hij een paar keer per week. Hij deed boodschappen voor haar, wat klusjes en vooral praatten ze veel met elkaar.
Dit gebeurt net in een periode waarin intensieve samenwerking van groot belang is om verbetering aan te brengen in zijn situatie.
Ik heb hem huilend aan de telefoon. Van hem hoeft het allemaal niet meer...
Ik doe wat peptalk en spreek af hem de volgende dag weer te bellen. Eigenlijk had ik die dag langs willen gaan om hem wat handtekeningen te ontfutselen, maar daar heeft hij echt geen zin in.
Ondertussen verricht ik bergen werk en ben ik zomaar een dag met zijn administratie en schulden bezig.
Ik bel met zijn casemanager van de Gemeente, ik bel met schuldhulpverlening, schuldeisers, etc.
Ik probeer voor elkaar te krijgen dat zijn schuld bij het PWN (870 euro) betaald kan worden uit een lening bij bijzondere bijstand, wat dan later weer meegenomen kan worden in de schuldhulpverlening. Dan zou hij in ieder geval weer water hebben.
Als ik niets doe zal er pas iets veranderen als de schuldhulpverlening gestart is en dat kan nog wel een paar maanden duren.
Hoewel iedereen meedenkt en behulpzaam is, wordt het een hele klus.
Om bijzondere bijstand aan te vragen moeten er tal van papieren ingevuld worden, kopieen gemaakt van allerlei zaken en handtekeningen gezet worden.
Dan is ook nog de kans groot dat het afgewezen wordt en we een nieuw kanaal moeten zoeken! Antwoord op deze aanvraag zou ook zomaar een paar weken op zich kunnen laten wachten.
Daarnaast meld ik hem aan voor de collectieve ziektekostenverzekering via de Gemeente. Dat levert hem korting op en het wordt op zijn uitkering ingehouden, wat inhoudt dat hij in ieder geval weer betaalt.
Zijn schuld bij de zorgverzekeraar is ruim 6000 euro (als het inmiddels niet meer is), en die kan maar beter niet groter worden!
Gelukkig staat Kees vandaag weer open voor contact en tref ik hem bij de koffieshop, waar hij zijn vrienden om zich heen heeft die hem erg ondersteunen in zijn verdriet.
Hij zet overal handtekeningen onder en geeft aan blij te zijn. "Ik doe het allemaal voor oma", zegt hij. "Ze moet trots op me zijn"!

Hij gaat alle rode kaartjes op de post doen (om al zijn bingo- postcode- en bankgiro loterijen op te zeggen), en ik vervolg mijn klus.
We zijn nog lang niet klaar, maar stap voor stap wordt gewerkt aan verbetering. Ik moet ook niet te snel willen...