Netwerken

Maandenlang ben ik bezig geweest met netwerken.
Ik heb zo'n beetje alle sleutelfiguren in de wijk, waar ik aan het opbouwen ben, benaderd. Dan heb ik het over woonconsulenten van de woningbouwverenigingen, de wijkagent, fysiotherapeuten, het wijkcentrum en ga zo maar door.
Ik heb me overal voorgesteld en uitgelegd wat ik doe.
Iedereen is enthousiast, alleen...... nu nog die cliënten!
Maar nu merk ik dat het begint te komen. Langzaamaan druppelen aanmeldingen en verwijzingen binnen.
Ergens met niks beginnen is lastig. En dan ook nog als je je cliënten zelf moet/mag vinden. Ik weet nu in ieder geval dat ik goed kan netwerken!

Succesverhaal

Zo nu en dan is er echt sprake van een succesverhaal.
In het geval van Sonya mag ik best een beetje trots zijn. Op mezelf maar zeker ook op haar!
Ik heb verteld over haar situatie: een jonge (dominicaanse) vrouw, partner een half jaar geleden plots overleden, en nu weer de boel op poten moeten zetten.
Goed naar haar luisterend heb ik haar naar een aantal organisaties doorverwezen.
Bij de ene organisatie volgt ze nu een cursus "met geld omgaan". iets waarvan ze aangaf dat ze dat echt niet beheerste. Bij de andere organisatie heeft ze aangeklopt om ondersteuning bij haar psychische problemen. Ze doet er nu een assessment en enkele leuke cursussen.
Verder zat ze met het probleem geen kachel te hebben.
Op marktplaats vond ik een aardige kachel. Ik mailde met de eigenaar en vroeg of er misschien wat van de prijs af zou kunnen omdat zij weinig geld heeft. Dat kon, geen probleem. Maar toen bleek er even helemaal geen budget te zijn, waarvan ik de mensen van de kachel op de hoogte stelde. Zij boden vervolgens de kachel gratis aan! En de kachel staat nu te pronken in haar huiskamer! Er bestaan nog goede mensen, die meedenken met een ander en niet alleen maar op geld of winst uitzijn. Hun winst bestaat uit het blij maken van een ander!
En Sonya is blij: heel blij! Ze voelt weer dat het leven haar toelacht en ze krijgt er steeds weer meer zin in. Ze zal me niet lang meer nodig hebben en dan kan ik zeggen: ik heb mijn werk goed gedaan!

Een nieuwe cliënte

Sinds een week of zes ben ik in contact met een nieuwe cliënte.
Haar naam is Lenie, ze is 58 en leeft van een bijstandsuitkering.
Ze is bij mij aangemeld door de casemanager van sociale zaken.
Het doel van deze aanmelding was haar te ondersteunen bij het zoeken naar leuke dagbesteding of een cursus.
Waarom die ondersteuning nodig is, zul je je afvragen...
Het duurde om te beginnen al een poosje voor ik eindelijk contact met haar had.
Ik had haar een briefje gestuurd met een datum waarop ik haar wilde bezoeken.
Op de besproken dag gaf ze geen gehoor. Ik stond voor niets bij de deur.
Weer een briefje met het verzoek mij te bellen achtergelaten.
Na een week belde ze op. Ze vertelde te zijn gevallen en dat ze een hersenschudding had. We maakten een nieuwe afspraak, want ze had er wel zin in!
Vanaf het eerste moment dat ik haar schreef, tot de uiteindelijk eerste keer dat ik haar ontmoette, zaten bijna vier weken.
Lenie deed open. Een lieve vrouw, enigszins verwaarloosd uiterlijk, maar een goed mens.
Haar verhaal kwam druppelsgewijs. Een verleden met alcoholmisbruik. Langdurig werkloos (had vroeger in de zorg gewerkt, tot ze rugklachten kreeg). Een geisoleerd leven. Lenie had wel contact met de buren en met haar broers en moeder.
Maar wat ze nou eens zo graag wilde was iets voor zichzelf: iets leuks en niet iets van vrijwilligerswerk waar ze weer voor anderen moest zorgen.
Ook bleek ze erge behoefte aan nieuwe contacten te hebben. Mensen met wie ze eens wat leuks kon gaan doen, of een kop koffie mee drinken.
Maar om de een of andere reden kwam het er niet van en sloot ze zich thuis op.
En in sommige periodes sloot ze zich helemaal af en ging ze drinken.
Uiteindelijk werd ze daar niet vrolijker van en was dat ook niet hoe ze haar leven wilde leven.
Op zoek naar leuke dingen dus.......

Voor de volgende ontmoeting had ik allerlei folders voor haar opgezocht over allerlei soorten cursussen. We namen ze door en er zat wel wat bij.
Toch, vertelde Lenie, had ze voor dat soort dingen meer tijd nodig.
Langzaamaan begon mij te dagen dat ze eigenlijk wat bevreesd was om ergens naar toe te gaan. Om er op uit te gaan.
Onze derde afspraak gaf ze wederom niet thuis..
Na een week had ik haar eindelijk aan de telefoon, want die nam ze ook niet meer op.
Volgens zeggen had ze buikgriep en was ze in bed gebleven.

Eindelijk spraken we weer af en in dit gesprek stelde ik voor om de volgende keer samen op de bus te stappen en een kop koffie in de stad te gaan drinken.
Haar interesses waren me inmidddels duidelijk en ik had een paar ideeen gekregen.
Ze was erg enthousiast over dit plan!
Nu hebben we voor de volgende afspraak dus een uitstapje staan. Ik ben benieuwd of ze open doet!

Een week later:
Het verbaasde me bijna niet.... Lenie deed niet open. Een blik in de brievenbus bevestigde mijn vermoeden dat ze zich weer eens afgesloten had van de buitenwereld.
Een volle, uitpuilende brievenbus!
Ja, er zijn veel kleine dingen die iets vertellen over hoe het met iemand gaat. Jammer alleen dat ik geen contact met haar krijg. Ik wacht weer af.....

Wel of niet doen?

Soms weet ik niet waar ik goed aan doe...
Bij Kees gaat eind van de maand het budgetbeheer lopen. Dan worden zijn rekeningen gewoon betaald en krijgt hij elke week geld gestort om die week mee rond te komen.
Omdat dat nog twee weken duurt, en ik wist dat hij helemaal geen geld meer had, had ik een beetje geld (15 euro) in een envalop in zijn bus gedaan.
Soms krijgt hij wat van vrienden en hij kan her en der altijd wel een beetje eten of een bak koffie krijgen. Omdat ik het rot voor hem vond helemaal niets zelf te hebben ging ik over tot deze daad.
Of ik er goed aan deed?!
Een paar dagen later sprak ik Kees. Hij zei dat hij eigenlijk geen geld van me wilde aannemen. Hij wilde vooral niet dat ik persoonlijk iets aan hem gaf. Als het nou uit een potje kwam van het werk, ok, maar uit mijn eigen portemonnee: liever niet.
Hij wilde het me terug geven.
Ik zei hem dat ik er geen boterham minder om zou eten en hij hopenlijk een boterham meer.
Hij zou het niet aanraken was zijn antwoord. Hooguit gebruiken voor de hond.
Dat werd uiteindelijk de deal!
Lastig dit soort dingen.
Ik doe dat ook vrijwel nooit. Heel soms heb ik het gevoel een aktie als deze te moeten ondernemen!

Lange adem

Kees is blij met kleine dingen. Hij is een dankbaar mens om mee te werken.
Elke keer als er weer een beetje vooruitgang in het lange proces geboekt is, is hij tevreden en elke stap geeft hem weer een beetje meer hoop.
Op dit moment zijn we zover dat zijn schuld bij de zorgverzekeraar opgelost wordt dmv een samenwerkingsverband tussen de gemeente en de verzekeraar. Schulden ontstaan na 2006 kunnnen voor 3/4 worden kwijtgescholden en de rest wordt middels bijzondere bijstand afbetaald. Kees was blij met deze mogelijkheid en greep het met beide handen aan.
Vanaf juli dit jaar mogen er geen betalingsachterstanden zijn bij de zorgverzekeraar.
En hij liep 1 1/2 jaar achter. Omdat hij dacht dat de premie op zijn uitkering werd ingehouden. Beetje simpel gedacht, maar inmiddels heb ik goede hoop dat Kees langzaamaan bewuster wordt en dat dit soort dingen niet meer voor zullen komen.
Hij geeft ook aan altijd in budgetbeheer te willen blijven.
Budgetbeheer houdt in dat de vaste lasten automatisch worden betaald en het overgebleven bedrag in porties van weken wordt uitgekeerd.

Bijna twee maanden ben ik met hem bezig.
Er zou sprake zijn van schuldhulpverlening, maar hij staat nog steeds op de wachtlijst.
Inmiddels ben ik maar vast een start gaan maken en ben ik bezig overzichten van alle schulden te verzamelen. Hiervoor schrijf ik alle schuldeisers aan met het verzoek een overzicht op te sturen. Ik heb ze bijna allemaal binnen.
In overleg met een medewerker van de Stadsbank heb ik besloten de aanvraag wsnp samen met Kees gewoon maar te gaan regelen.
Zonder bemiddeling van de schuldhulpverleners.
Want als we nog langer moeten wachten vraag ik me af wannneer bijvoorbeeld zijn water weer aangesloten kan/mag worden.
Alle wegen om dat te bewerkstelligen zijn tot nog toe op niets uitgelopen.
Er werd gezegd dat als de schuldhulpverlening loopt en wsnp is aangevraagd, het water weer aangesloten kon worden. En ja, DAT duurt nog wel een paar maanden.
Het laatste bericht is dat het hoogstwaarschijnlijk weer aangesloten wordt als budgetbeheer loopt (als aanloop naar wsnp). En dit is hopenlijk deze maand het geval.
Soms vraag ik me af waar we allemaal zo ingewikkeld over doen.
De schuld bij het PWN zal in de wsnp waarschijnlijk kwijtgescholden worden, omdat er onvoldoende afloscapaciteit is. De rechter moet dit echter beslissen..

8 maanden geleden ging Kees voor het eerst naar de Stadsbank voor hulp bij dit probleem.
Nog steeds heeft hij geen water......
Zou jij het zolang uithouden? Kees blijft vrolijk, op een enkele dag na. En, zegt hij, dan moet er niemand in mijn buurt komen.

Sylvia wil niet meer....of toch wel?!

Op een gegeven moment staat er een berichtje op mijn voicemail.
Ingesproken op een avond, rond 22.00.
Sylvia, aangeschoten, en dat is duidelijk hoorbaar.
Ze zegt geen hulp meer van ons of onze organisatie te wensen..
Ze is het zat en zegt het verder zelf wel te kunnen.
Op de achtergrond hoor ik de buurman zeggen: zou je dat wel doen?
Ja, zegt ze nog, en het bericht wordt beeindigd.
De volgende dag belt ze op
Met Sylvia, zegt ze timide.
Ik wacht af op wat gaat komen.
Ik had gister gebeld.... Ja zeg ik, ik heb de boodschap ontvangen.
Ze zegt dat ze spijt heeft en het zo niet bedoelde.
Ze was alles zat, alle bemoeienissen en (zachte) dwang haar tot aktie te krijgen.
Maar ze besefte toch ook wel dat ze zo niet verder kon en hulp wel degelijk nodig had.
Vandaag had ze zichzelf bij de lurven gepakt. Ze zat nog aan een glas water en vond dat ze afzakte de laatste tijd.
Ben benieuwd of ze weer wat motivatie kan opbrengen!