Wijkraadvergadering

Om mezelf en mijn werk te promoten en te netwerken is het soms zinnig om mijn neus te laten zien bij een wijkraadvergadering.
Helemaal omdat we sinds enige tijd ook in een paar nieuwe buurten werken.
Zo'n wijkraadvergadering is een verhaal apart.
Er zitten over het algemeen allemaal mensen die er voor iets persoonlijks zitten. Allemaal met de beste bedoelingen. Maar vaak gaat het over overlast in de straat of wijk, angst voor veranderingen (veel sloop en herstructurering) of het is gewoon een soort bemoeizucht en niet veel te doen hebben.
Het heeft een hoog "ouwejongenskrentebroodgehalte". Tijdens zo'n vergadering willen een aantal mensen erg gehoord worden en hun zegje doen. Ik merk dat sommigen maar moeilijk naar anderen kunnen luisteren.

Voor mij is het gewoon werk.
Ik kom om te promoten, om mensen bewust te maken van het nut van mijn werk.
Ik wil gewoon mijn praatje doen, vragen beantwoorden en dan weer weg zijn.
Ik doe dit extra en in de avonduren, na een lange dag van werken.
Afgelopen week was ik weer eens op zo'n avond. De afspraak was dat ik aan het begin van de vergadering mijn verhaaltje zou houden, en dan weer weg zou gaan.
Helaas voor mij kwam er iemand anders met een verhaal tussen. Dit duurde nogal lang, en maakte dat veel mensen door elkaar gingen praten en van alles wilden zeggen.
Helaas was de voorzitster niet zo kordaat en liet ze het teveel gebeuren, waardoor het behoorlijk uit de hand liep.
Tegen de tijd dat ik dacht eindelijk aan de beurt te zijn was het opeens tijd voor koffie en nog meer geneuzel.
Ik werd behoorlijk ongeduldig en liet na 5 minuten blijken dat ik toch echt graag verder wilde.
,...hehe, uiteindelijk mijn zegje gedaan en gelukkig een paar zinnige (netwerk-) contacten opgedaan. Ik ontmoette iemand die in de plaatselijke politiek zit, iemand van een woonmaatschappij en de wijkagent.
Na ruim 1 1/2 uur kon ik weg gaan en eindelijk lekker onderuit op de bank voor mijn welverdiende rust van die dag!

En hoe is het nu met Kees?!

Met Kees gaat het goed!
Hij zit in budgetbeheer. Leeft van 50 euro per week en komt daar goed van rond.
Zijn huis is helemaal op orde, lekker schoon en fris en hij heeft zelfs een nieuwe (tweedehands) bank, die hij kreeg.
Hij geniet elke dag van het leven wat weer op de rit zit.
Zijn aanvraag voor de wsnp is bijna rond en zal eerdaags naar de rechter gaan.
Daarna volgt het traject van drie jaar om van zijn schulden af te komen.
Ik zie hem nu minder vaak dan eerst. Het is even niet zo nodig.
Soms ga ik even langs en drink een kop koffie met hem.
Hij blijft me bedanken, en dat hoeft helemaal niet.
Alles kon zo lopen omdat HIJ zelf zo goed mee heeft gewerkt!

Veel nieuwe clienten

Op het moment heb ik veel nieuwe aanmeldingen. Bij de meesten is veel aan de hand en schat ik zo in dat het wel even zal gaan duren voor er enige beweging in de situatie komt.
Ik kom opvallend veel situaties tegen waar sprake is van financiële problemen, alcoholproblemen en/of psychische problemen.
Waar begint of eindigt deze vaak zo vicieuze cirkel?
Ik weet het niet. Soms blijkt er in een ver verleden sprake van gebeurtenissen te zijn geweest die iemand zeer getraumatiseerd hebben. Soms spelen meer recente zaken een rol, zoals terugval van inkomen (door ontslag of ziekte), een overlijden of een scheiding.
Soms maakt iemand deel uit van een bekende familie (in het hulpverleners wereldje) en kan het daardoor al bijna niet goed gaan of ooit goed komen.
Families waarbij fraudezaken spelen, criminaliteit, achterstand.
Sommigen kan ik niet helpen simpelweg omdat ze echt niet willen doen wat noodzakelijk is om een situatie vlot te kunnen trekken.
Gelukkig kom ik ook nog wel eens “makkelijke” gevallen tegen.
Gisteren kwam ik in contact met een man, 55 jaar, fysiek beperkt (versleten rug en knieën), sluimerend depressief (suïcidepoging gedaan) en niets om handen.
Hij had in het verleden goede banen gehad, is hoog opgeleid, maar kon al jaren niet meer werken. Zijn laatste baan was een conciërgebaan op een school voor moeilijk lerende kinderen. Een baan die niet erg goed verdiende, maar hem veel genoegdoening bracht.
Nu zit hij al tijden thuis en kan niet veel omdat hij chronisch pijn heeft.
Toch wil hij iets. Iets waar hij andere mensen tegenkomt, iets kan betekenen voor een ander, iets om afleiding te hebben.
Met hem ga ik aan de slag en denk al snel concreet iets voor hem te kunnen betekenen. Hij werd er helemaal blij van en ons gesprek gaf hem al weer een enorme drive.
Fijn om soms op korte termijn iets voor iemand te kunnen betekenen!