De rechtbank

Vandaag was het zover: De aanvraag wsnp van Kees kwam voor de rechter. Dit is het moment waarop bepaald wordt of iemand tot de wsnp wordt toegelaten. Bij toekenning volgen drie (tot vijf) magere jaren, en daarna is de betrokkene schuldenvrij.
Ik ontmoet Kees voor de rechtbank. Hij zag er moe uit en op mijn vraag antwoordde hij dat hij al twee nachten slecht had geslapen.
Ben je zenuwachtig?, vraag ik.
Nee, is zijn antwoord, ik lig alleen maar te malen.
Waarover dan?, vraag ik hem.
Of ik wel wordt toegelaten, is het antwoord.
Afijn, hij is dus niet nerveus, maar ligt alleen maar de hele nacht na te denken!
We nemen plaats in de wachtkamer.

Van te voren heb ik alles met hem doorgenomen. Dat er gevraagd zal worden naar zijn wiet-gebruik. En dat hij niet moet zeggen dat hij regelmatig blowt. En over de toekomst: dat hij wel dient aan te geven dat hij welwillend is te gaan werken. Dat wil een rechter namelijk horen. En dat ik ook wat zal zeggen als dat nodig lijkt te zijn.

Kees is echt niet nerveus (?!), maar praat de hele tijd achter elkaar door.
Ik laat hem maar even gaan.
Na een half uur mag hij naar binnen. Ik ga met hem mee.
De rechter is een vriendelijke vrouw, haar assistente ook een vrouw. Beiden kijken gelukkig niet streng.
Er wordt naar het blowen gevraagd en Kees geeft correct antwoord. De rechter lijkt tevreden. Na nog een paar standaard vragen geeft ze aan geen reden te zien het niet toe te kennen.
Na vijf minuten staan we weer buiten.
Kees is zo opgelucht dat de tranen in zijn ogen staan!
Hij was echt niet nerveus hoor......

Ik geef hem een dikke zoen en neem hem mee voor een bak koffie.
Wat is hij blij, en zo (te) dankbaar naar mij toe.
En ik ben trots op hem, dat hij het voor elkaar heeft en het tot zover zo goed heeft gedaan. Dit was de eerste fase.
Ik denk dat hij nog niet goed beseft dat er nog drie zware jaren zullen volgen!