Drank

32 is hij, en al zo’n 14 jaar een stevige drinker. Bij tijd en wijle is zijn drankgebruik zelfs excessief te noemen. 20 bier is dan niet bijzonder.
Ik ben bij Peter terechtgekomen door Jannie, een vrouw waar ik eerder over verteld heb. Zij trekt met Peter op, zo nu en dan. Niet dat ze goed bij elkaar matchen, maar ze zijn een soort “partners in crime”. Ze delen hun ellende en vaak (veel) drank.
Jannie maakt zich zorgen om Peter en vroeg of ik ook eens bij hem langs kon gaan.
En dat deed ik. Ik trof een wat angstige, zenuwachtige man. Een man die ik misschien normaal zou mijden. Het is dat ik daar doorheen kan kijken, maar hij oogt heftig, met al zijn tatoeages, korte stekelhaar en misschien wel enigszins agressieve voorkomen.
Ik ontmoette hem in het huis van zijn moeder, waar hij verblijft. Een eigen woning heeft hij niet meer, sinds hij eruit is gezet omdat hij bleek onder te verhuren. Dit had uiteraard ook gevolgen voor zijn uitkering. Hij moet erg veel geld terug betalen aan de sociale dienst. Dit wordt maandelijks op zijn uitkering ingehouden, tot het totaal is afbetaald.
Peter is depressief, heeft diverse fobieën en is bang voor van alles. Alleen als hij drinkt kan hij zich daarvoor afsluiten en overheen zetten, dus drinkt hij veel.
Dat vele drinken gaat zich nu zo langzaamaan tegen hem keren. Hij krijgt veel lichamelijke klachten, en wordt uiteindelijk alleen maar banger. De bekende vicieuze cirkel…
Daarnaast heeft hij schulden. Veel schulden.
Na 9 jaar in budgetbeheer te hebben gezeten bij de stadsbank is de wsnp nog steeds niet opgestart. Alle schulden die er al lagen worden alleen maar erger en groter. Het gaat inmiddels om iets van 70.000 euro.
Door alles wat niet lukte en van de grond kwam heeft het de moed opgegeven en ligt hij op bed, kijkt hij tv, of drinkt hij en gaat hij rare dingen doen.

Waar moet ik beginnen?; vroeg ik me af na mijn eerste bezoek.
Maar ook: “wat kan ik voor hem doen”?
Zoals bij veel mensen begint het met opbouwen van vertrouwen en het aanpakken van iets kleins wat makkelijk te regelen is. Doordat iets kleins lukt, krijgt de cliënt weer een beetje vertrouwen en durft wellicht een volgende stap aan.
Ik regelde met zijn casemanager van sociale zaken dat zijn uitkering verdeeld werd in weekgeld ipv maandelijks een bedrag. Dat bedrag ging namelijk meestal in een keer op, waardoor de rest van de maand weer niets over was.
Ook kreeg ik het voor elkaar dat zijn ziektekosten premie standaard op zijn uitkering wordt ingehouden en betaald. Dit om te voorkomen dat achterstanden nog erger worden.
Een klein begin, wat bij lange na niet de lading dekt van alles wat er zou moeten veranderen, maar een begin waar hij zich aan vast kan houden.

Wat hij zelf wil, daar kom ik stapsgewijs achter. Hij wil van de drank af; hij wil beter met zijn angsten om kunnen gaan; hij wil weer een eigen woning (zit er aan te komen) en hij wil werken. Nu heeft Peter niets om handen, waardoor hij steeds maar weer in het apathisch nietsdoen blijft hangen en ook steeds maar weer gaat drinken.
Omdat ik weet dat zijn problematiek te complex voor mij alleen is, schakel ik om te beginnen een eerste lijnconsulent van de verslavingszorg in. Zij komt een keer thuis langs als ik er ook ben.
In dat gesprek wordt duidelijk dat zijn medische, lichamelijke situatie eigenlijk dermate zorgwekkend is dat als hij niets doet, hij zich letterlijk dood zal zuipen. Haar advies is dan ook om te beginnen: Detox.
Detox is een klinische opname van twee weken om te stoppen met drinken.
Peter krijgt een week om daar eens goed over na te denken. Want het zal een klus worden en aangezien hij ook erg bang is voor opname en opgesloten zitten, is maar de vraag of hij het aan durft.
De consulente en ik spreken af in ieder geval samen te gaan werken in deze situatie. Een begin is gemaakt.
Een begin aan een lange weg, die niet makkelijk zal worden en waarvan ik mijn twijfel heb of het zal gaan lukken.
Toch is Peter iemand, net als zoveel anderen, die het in mijn ogen verdient om geholpen te worden en kansen mag krijgen. Hij is gewoon een mens, net als ik, die uiteindelijk een gewoon leven wil leiden.