Op het moment heb ik te maken met vier (waarschijnlijk..) aankomend daklozen.
Jannie is een van hen. Ik schreef eerder over haar. Eind maart moet ze de woning van haar vader uit. Die is verkocht.
Ze leeft nu van 750 euro alimentatie per maand. Een schijntje dus.
Ze is druk zoekende naar andere woonruimte, maar dat wil niet vlotten. Ze loopt tegen het systeem van particulier verhuurders aan.
Half maart komt geld uit de erfenis van haar vader vrij, en later komt nog geld uit haar scheiding vrij. Er komt dus geld aan, waar ze waarschijnlijk ene paar jaar mee kan doen.
Maar geen enkele verhuurder wil aan haar verhuren, omdat ze geen inkomen heeft wat boven de 1000 euro per maand ligt.
Haar zuster wil garant voor haar staan en helpen deze periode te overbruggen.
Maar nee, dat wordt niet geaccepteerd.
Dat wordt dan toch waarschijnlijk een andere tijdelijke opvang. Een huis waar ze tijdelijk een kamertje kan bewonen. Een kamer, voor iemand die jaren lang in een villa heeft gewoond!
Het is triest.
Dan zijn er nog twee mannen die (apart van elkaar) in een tijdelijke woning zitten. Deze gaat gesloopt worden, en ze hebben op die condities de woning aanvaard. Er is dus geen recht ergens anders iets te krijgen.
En dan is er nog een jongen die uit zijn flat gezet dreigt te worden ivm huurachterstand. Een patstelling, want hij is bezig met schuldhulpverlening en de boel komt maar matig op gang.
Vier bijna daklozen. En ik kan bijna niets voor ze doen behalve meedenken en zoeken.
Daarnaast zou het mijn werk niet moeten zijn, maar ik kan het nou ook weer niet over mijn hart verkrijgen deze mensen te laten gaan…..
Maar ik krijg het er net zo benauwd van als zijzelf!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten