Ik sta voor de brievenbus van Jannie om er een briefje in te doen als Peter aan komt lopen. Ik heb hem lang niet gezien. Ik begroet hem enthousiast. Maar hij is niet zo blij. hij verteld zich ernstig zorgen om Jannie te maken. Ze vertelt allemaal rare dingen, ziet dingen die er niet zijn en is boos op hem. Hoewel hij de sleutel heeft durft hij niet naar binnen te gaan. Hij heeft al een paar keer opgebeld, aangebeld, maar geen respons. Hij was al naar de huisarts op de hoek gelopen om zijn bezorgdheid te bespreken..
We lopen samen naar de voorkant van de flat en zien Jannie voor het raam zitten. De balkondeur staat open. Ik roep, maar er volgt totaal geen reaktie. Ze kijtk wat wezenloos voor zich uit. Met Peter samen loop ik mee naar de huisarts. Die heeft net even tijd, tussen een paar patienten door.
We bespreken de situatie en de zorg. Ze zegt toe zo even mee te komen, als ze de volgende afspraak gehad heeft. We lopen terug en bellen nog wat aan. Gelukkig verschijnt de huisarts al snel om het hoekje en met de sleutel van Peter gaan we naar boven. Peter gaat niet mee.
Als we voor de voordeur staan zien we door het raam Jannie in de kamer zitten. Op ons geklop en aanbellen wordt eindelijk gereageerd. Ze komt naar de voordeur en probeert deze open te maken, maar ze blijft krachteloos tegen de deurpost aanhangen. De huisarts doet de deur open, met de sleutel die we hebben. Jannie laat ons binnen, is helemaal niet verrast... Ze wenkt mij meteen mee in de keuken en fluistert dat ze haar huis leeghalen. Dat ze gevaarlijk zijn..
Ik krijg haar mee de kamer in en leg uit dat we ons zorgen om haar maken en ik daarom de dokter mee heb genomen. Het gesprek is nogal onsamenhangend. het is moeilijk haar te focussen en antwoorden te krijgen.
Ze ziet er slecht uit: mager, beverig en ze heeft een flinke wond op haar hoofd, die een dag eerder is gehecht bij de eerste hulp. Haar gezicht is bont en blauw en haar ogen staan verschrikt. De huisarts gaat weg met de belofte te gaan bellen met de crisisdienst om te kijken of een opname mogelijk is.
Hoewel ik andere afspraken heb blijf ik bij Jannie. ik kan haar in deze situatie niet alleen laten, en wil in ieder geval blijven tot er een oplossing is.
Ik probeer wat met haar te praten maar het gesprek gaat steeds weer over die mannen
(5) die haar huis leeghalen. Ook verhalen over het lopen van een modeshow en nog meer vreemde gebeurtenissen. Ontertussen pakt Jannie af en toe een doos in: alle spullen uit een kast worden er in gestopt.
Ik zoek wat te eten en drinken en geef de kat wat die uitgehongerd aanvalt.
Jannie probeer ik wat druiven te laten eten. Lukt aardig.
Vooral probeer ik haar een beetje af te leiden van haar wanen. Af en toe zegt ze wat tegen een denkbeeldig persoon.
Na ongeveer 1 1/2 uur belt de dokter dat we nu terecht kunnen op de PAAZ van het ziekenhuis (de psychiatrische afdeling). Ik krijg Jannie zowaar mee. We pakken wat spullen en ik leg uit dat ze even een time-out nodig heeft en bij moet komen. Dat ze moe en op is...
Bepakt met van alles en nog wat (ik heb maar het een en ander in een koffer gestopt) rij ik haar naar de PAAZ, die vlakbij is.
Er volgt ene intake-gesprek, waarin Jannie erg uitwijdt over van alles en nog wat. vervolgens gaat ze een hapje eten en laat ik haar achter in een veilige omgeving, bij professionals die op haar letten en voor haar zorgen.
Na 3 1/2 uur Jannie ben ik eindelijk thuis, moe en met een vol hoofd.
Ik ben blij met de adequate hulp van de huisarts, ik ben blij dat ze opgenomen kon worden, ik ben blij dat er nu eindelijk wat kan veranderen in haar situatie!
De reden van dit delerium is het plotselinge stoppen met drinken. Dat in combinatie met slecht eten en veel stress heeft dit veroorzaakt.
Een dag later bel ik haar op. Ze is al veel helderder en vraagt of ze hallicuneerde, hetgeen ik bevestig. Ze snapt dat ze hulp nodig heeft.
Zonder dat zij er erg in had ben ik naderhand nog druk geweest opvang/verzorging voor de poes te regelen.
Maar ik doe het met liefde. Ik ben blij dat ze hulp aanvaard en ik hoop dat ze deze kans grijpt en vol gaat houden!
