Barry ken ik nu ongeveer een half jaar. Hoe ik precies bij hem terechtkwam doet er niet toe. Barry is een jongeman van 26, en woonde op dat moment samen met zijn vriendin in een koopflat, die ze samen hadden gekocht. Toen ik kennis maakte bleek dat Barry al bijna een jaar geen inkomsten meer had. Zijn vriendin werkte zich een slag in de rondte, maar dat was niet voldoende. Er waren schulden/ achterstanden ontstaat.
Tijd voor mij om de situatie te inventariseren.
De reden dat Barry geen werk meer had, bleek te liggen bij een enorme angststoornis. Bij zijn laatste baantje had hij een paniekaanval gekregen die zo enorm was dat hij ontslag had genomen: hij durfde niet meer terug. Gaandeweg in onze gesprekken bleek dat die angsten van hem niet van de laatste jaren waren. Deze waren al begonnen op de lagere school.
Daarnaast heeft Barry moeite zich te concentreren en toch ook behoorlijk last van depressieve periodes. Als het om werken gaat geeft hij aan dat hij duidelijke instructies nodig heeft en iemand die hem goed kan coachen.
Barry lacht altijd, lijkt een jongen die de hele wereld wel aan kan, maar onder dat laagje zit een angstige jongen die niet weet hoe hij verandering kan aanbrengen in zijn situatie.
Zijn buitenkant werkt in dit geval tegen hem, want hij lijkt meer dan hij is!
Op een gegeven moment vroeg ik hem of hij ooit van een Wajong uitkering had gehoord. Dat had hij wel maar nooit bedacht dat dat voor hem een optie kon zijn.
Ik ben hem gaan helpen met de aanvraag en deze werd ingediend. Naar het gesprek met de verzekeringsarts ging ik mee. Helaas wees zij de aanvraag af. Reden: hij had voor zijn 18e gewerkt, en zou daarom niet arbeidsongeschikt zijn.
We waren beide teleurgesteld. Ik ging te rade bij een vriendin die bij het UWV werkt (en dan ook nog eens met deze doelgroep), die raadde aan om een bezwaarschrift in te dienen.
Ik ging nogmaals met Barry in gesprek, dit keer met zijn moeder erbij.
In dit gesprek kwam enorm veel aanvullende informatie naar boven:
Barry had wel gewerkt tot zijn 18e, maar dit was een soort van stage (niet betaald!), en viel onder de hoed van de leerplichtambtenaar omdat hij niet meer naar school ging. In zijn beleving had hij gewoon werk! Daarnaast bleek dat hij al voor zijn 10e remedial teaching kreeg, omdat hij dyslexie heeft. Ook ging hij in die periode al bijna niet naar school, omdat hij zo angstig was. Hij ging naar speciaal onderwijs, maar dat hielp hem niet voldoende.
Al met al kreeg ik in dat gesprek steeds meer informatie, wat een bezwaarschrift voldoende grond gaf.
Er volgde na een aantal maanden een tweede gesprek, met de bezwaararts.
Deze gaf aan voldoende reden te zien om een Wajong toe te kennen.
Wel wilde ze bewijsmateriaal zien. Van het jeugdriagg, van de remedial teaching etc.
Ik weer op jacht. Ik heb de halve stad afgebeld. Heb leerplichtambtenaren gesproken, het riagg, oude leraren, noem maar op. Maar bewijsmateriaal: ho maar!
Dossiers worden slechts vijf jaar bewaard, was overal het antwoord.
Uiteindelijk heb ik Barry naar zijn huisarts gestuurd met de vraag zoveel mogelijk uit zijn patiëntendossier naar boven te halen. Dat is gebeurd, en we geloofden er bijna niet meer in:
Het recht op wajong is toegekend!
Dit houdt niet in dat hij zijn hele leven maar van een uitkering gebruik mag maken! Nee, ook met een Wajong word je geacht te gaan werken. Maar wel zijn er op deze manier meer mogelijkheden op goede ondersteuning en begeleiding. En daarmee hoop ik dat hij een beter perspectief zal krijgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten