Een van de clienten die me op het moment erg bezig houden is een man, een veertiger, Engelstalig van oorsprong, en een fikse persoonlijkheidsstoornis. Ik kwam bij hem terecht omdat er sprake was van een administratieve chaos en een paar schulden. Dat laatste zou hij niet mogen hebben, omdat hij een paar jaar geleden de wettelijke schuldsanering al heeft afgerond. Dus redden wat er te redden valt.
Bij mijn eerste bezoek moest ik letterlijk over de post heenlopen. Een gang vol enveloppen, die zo te zien al een poosje lagen. Na een kennismakingsgesprek, waarin hij aangaf mij te vertrouwen, heb ik hem voorgesteld om eerst samen de post maar eens open te gaan maken en uit te sorteren. Deze klus heeft me een paar bezoekjes gekost. Voor een schuld bij het Nuon (hij dacht bij aanvang dat gas licht en water bij de huur inzaten….,tot er een hele hoge rekening binnenkwam) had hij zich tot de Stadsbank gewend om hulp. Dat was al maanden geleden en hij was niet tevreden met de wijze waarop dit was gelopen.
Ik zag hem bijna wekelijks, en vrijwel elke keer ging een groot deel van het gesprek over de bejegening van de Stadsbank, en dat in zijn ogen de situatie niet was opgelost. De Stadsbank had namelijk een regeling getroffen met het Nuon, die inhoudt dat er via de uitkering een vast bedrag (40 euro) wordt afgelost, en dat de maandelijkse termijn wordt betaald. In de tussentijd had mijn cliënt zich aangemeld bij een andere leverancier, en betaalde hij al een tijdje dubbele kosten. Vraag me niet hoe dit technisch allemaal kan, maar het kan.
In samenspraak met de medewerkster van de Stadsbank probeerde ik de overige schulden (Upc, en nog 1) goed in beeld te krijgen en te bedenken wat mogelijk zou kunnen zijn om hem te helpen. Maar van samenwerking wilde mijn cliënt niets weten! Hij is boos! Erg boos. Niet op mij, maar op alles wat een systeem is of vertegenwoordigt.
Na maanden met hem aan de slag te zijn geweest, en een enorme botsing in een van de laatste weken, kwam er een moment van BEGRIP.
Omdat nederlands zijn tweede taal is kent hij niet alle woorden. Na veel gedoe kwam ik er achter dat hij al bij het hulpvragen bij de Stadsbank andere verwachtingen had. De stadsbank staat voor: Bureau schuldhulpverlening. Hij had alle woorden uit elkaar getrokken en begrepen dat het ging om “hulp in de vorm van een lening bij schulden”!…
Pffffft, toen we dat allebei doorhadden viel er een zucht van opluchting. Mijn cliënt schaamde zich enorm en het muntje leek te vallen. Ik kan me zijn verwarring goed voorstellen! Een knap staaltje "taalbeperking"!
Hij was in de veronderstelling dat hij geld had geleend bij de Stadsbank om in 1 keer alles af te betalen, en dat hij aan HUN de laatste maanden teveel had betaald. Helaas heeft hij in dit geval extra veel aan het Nuon betaald (waardoor hij maandelijks bijna niets overhield), waardoor wel zijn schuld een stuk lager is geworden!
Hèhè: ik heb geregeld dat hij niet meer het termijnbedrag via zijn uitkering hoeft te betalen, dus dat geld komt gewoon weer op zijn eigen rekening. Een beetje ruimte is gemaakt en een volgende stap kan gezet worden!
