Inburgeringsplicht

Het traject met mijn hieronder genoemde cliënt loopt in heel kleine stapjes.
Wat ook al een tijdje speelt is dat hij moet inburgeren. Hij is ongeveer 11 jaar in Nederland, heeft hier twee kinderen en spreekt redelijk goed nederlands.
Helaas heeft hij niet voor 2007 zijn inburgering gedaan, en nu is hij verplicht. En het zou een intensief traject moeten zijn..
Je raadt het al: dat wordt niks met hem.
De klantmanager van de sociale dienst heeft hem bijna een jaar geleden opgegeven voor het inburgeringsexamen. En hoewel Bob (zo noem ik hem maar even) zijn best heeft gedaan om überhaupt bij die school terecht te komen, is het hem niet gelukt. Alternatief was een andere manier waarop hij individueel les kon krijgen en getoetst kon worden. Maar alle opties die voorbij komen leveren veel stress en irritatie bij hem op.
Uiteindelijk heeft de klantmanager bedacht dat hij dan langs een arts van de GGD moet, zodat deze kan bepalen of hij op aangepaste wijze kan inburgeren, of dat hij ontheffing kan krijgen.
Vandaag was deze afspraak en ik ging met Bob mee.
Toen ik hem thuis ophaalde liep hij op zijn sloffen naar buiten. Ik vroeg hem of hij zijn schoenen niet aan wilde doen, maar zijn antwoord was: nee, want ik ben toch gek?! Zijn medicijnen had hij sinds gister ook maar niet meer genomen.
Prima, dus samen op gesprek bij de arts. En daar zag ik een Bob die ik niet eerder zag. Geheel afwezig, ingedoken, warrig en niet goed uit zijn woorden komend. Na een goed gesprek, waarin ik af en toe wat vertelde, de arts wat vroeg en Bob op zijn eigenwijze, wollige manier antwoord gaf, besloot de arts dat haar advies “ontheffing van de inburgeringsplicht” werd…..
Wij slaakten gezamenlijk en zucht van verlichting.
De volgende stap wordt naturalisatie, want dat wil Bob graag ivm zijn kinderen.
Wordt dus vervolgd!