Inmiddels is het alweer een half jaar later en is er veel veranderd in de situatie van Bob.
Het allerbelangrijkste en meest waardevol is naar ons beider mening dat hij zich een stuk evenwichtiger voelt. Hij heeft meer grip op zichzelf, wat zich voornamelijk uit in het feit dat hij geen uitbarstingen van onmacht meer in het openbaar heeft gehad. Dat wilde voorheen nog wel eens gebeuren als hij het gevoel had dat men hem niet goed begreep of als hij vond dat de regels belachelijk waren. Ook durft hij nu makkelijker naar bijvoorbeeld een ouderavond op de school van zijn kinderen te gaan.
Een paar belangrijke zaken hebben we nog samen op de rit gezet. Een bezoek aan de tandarts (wat hij steeds uitstelde en waar hij bang voor was), een nieuwe bril en ik heb een indicatie voor hem aangevraagd voor begeleiding via de awbz. Dit is hem toegekend voor 4 uur per week, en ik heb iemand gevonden die hem deze begeleiding gaat bieden. Een man van zijn eigen leeftijd met ruime werkervaring in de psychiatrie. Gelukkig klikt het tussen hen!
Dit houdt in dat ik het stokje langzaam aan het overgeven ben en, als het helemaal goed loopt, dat ik afscheid kan gaan nemen.
Zo nu en dan kom ik nog even langs, drinken we samen een kop koffie en zijn we allebei tevreden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten