Meneer Asperger heeft eindelijk adequate ondersteuning gevonden. Hij is bij een grote GGZ instelling in de regio terechtgekomen, waar het even duurde voor ze hem goed konden helpen, maar inmiddels heeft hij regelmatig gesprekken. Ook hier is de diagnose Asperger gesteld.
In de tussentijd heb ik hem op sleeptouw genomen naar een organisatie die (ontmoetings-) activiteiten biedt aan mensen met een autisme spectrum stoornis (ASS). Het gaat daar met name om normaal tot hoog begaafde autisten. De eerste stap was meneer Asperger mee te nemen naar een koffie inloop, die bedoeld was voor mensen uit deze doelgroep, maar ook voor buurtbewoners. Ik was dit tegengekomen omdat ik zelf een van die buurtbewoners ben. Leuk detail was dat ze er nog maar net mee begonnen waren, en mijn cliënt een van de eerste bezoekers was! Hierdoor is hij er helemaal bij gaan horen en gaat hij sindsdien elke woensdag van half 11 tot 12 uur naar de koffie-inloop. Zoals het hoort bij een autist is dit een vast patroon voor hem geworden. Ook eet hij eens in de week mee. En hoewel hij het nog niet onverdeeld leuk vindt heeft hij zich voorgenomen het een tijd te proberen. Hij wil immers nog wat veranderingen in zijn leven en weet en snapt inmiddels wel dat het bij hem een tijd kost wil hij iets leuk gaan vinden.
Snel gaat het niet, dit traject, maar zoals hij zelf zegt: soms duurt het wel een jaar voordat ik keuzes kan maken of iets kan veranderen! En dan is snel ook maar een relatief begrip!!
Een awbz indicatie voor Bob
Inmiddels is het alweer een half jaar later en is er veel veranderd in de situatie van Bob.
Het allerbelangrijkste en meest waardevol is naar ons beider mening dat hij zich een stuk evenwichtiger voelt. Hij heeft meer grip op zichzelf, wat zich voornamelijk uit in het feit dat hij geen uitbarstingen van onmacht meer in het openbaar heeft gehad. Dat wilde voorheen nog wel eens gebeuren als hij het gevoel had dat men hem niet goed begreep of als hij vond dat de regels belachelijk waren. Ook durft hij nu makkelijker naar bijvoorbeeld een ouderavond op de school van zijn kinderen te gaan.
Een paar belangrijke zaken hebben we nog samen op de rit gezet. Een bezoek aan de tandarts (wat hij steeds uitstelde en waar hij bang voor was), een nieuwe bril en ik heb een indicatie voor hem aangevraagd voor begeleiding via de awbz. Dit is hem toegekend voor 4 uur per week, en ik heb iemand gevonden die hem deze begeleiding gaat bieden. Een man van zijn eigen leeftijd met ruime werkervaring in de psychiatrie. Gelukkig klikt het tussen hen!
Dit houdt in dat ik het stokje langzaam aan het overgeven ben en, als het helemaal goed loopt, dat ik afscheid kan gaan nemen.
Zo nu en dan kom ik nog even langs, drinken we samen een kop koffie en zijn we allebei tevreden.
Het allerbelangrijkste en meest waardevol is naar ons beider mening dat hij zich een stuk evenwichtiger voelt. Hij heeft meer grip op zichzelf, wat zich voornamelijk uit in het feit dat hij geen uitbarstingen van onmacht meer in het openbaar heeft gehad. Dat wilde voorheen nog wel eens gebeuren als hij het gevoel had dat men hem niet goed begreep of als hij vond dat de regels belachelijk waren. Ook durft hij nu makkelijker naar bijvoorbeeld een ouderavond op de school van zijn kinderen te gaan.
Een paar belangrijke zaken hebben we nog samen op de rit gezet. Een bezoek aan de tandarts (wat hij steeds uitstelde en waar hij bang voor was), een nieuwe bril en ik heb een indicatie voor hem aangevraagd voor begeleiding via de awbz. Dit is hem toegekend voor 4 uur per week, en ik heb iemand gevonden die hem deze begeleiding gaat bieden. Een man van zijn eigen leeftijd met ruime werkervaring in de psychiatrie. Gelukkig klikt het tussen hen!
Dit houdt in dat ik het stokje langzaam aan het overgeven ben en, als het helemaal goed loopt, dat ik afscheid kan gaan nemen.
Zo nu en dan kom ik nog even langs, drinken we samen een kop koffie en zijn we allebei tevreden.
Abonneren op:
Posts (Atom)