Mir's blog

Activiteiten voor meneer Asperger

2009-12-13T15:51:00.002+01:00

Meneer Asperger heeft eindelijk adequate ondersteuning gevonden. Hij is bij een grote GGZ instelling in de regio terechtgekomen, waar het even duurde voor ze hem goed konden helpen, maar inmiddels heeft hij regelmatig gesprekken. Ook hier is de diagnose Asperger gesteld.
In de tussentijd heb ik hem op sleeptouw genomen naar een organisatie die (ontmoetings-) activiteiten biedt aan mensen met een autisme spectrum stoornis (ASS). Het gaat daar met name om normaal tot hoog begaafde autisten. De eerste stap was meneer Asperger mee te nemen naar een koffie inloop, die bedoeld was voor mensen uit deze doelgroep, maar ook voor buurtbewoners. Ik was dit tegengekomen omdat ik zelf een van die buurtbewoners ben. Leuk detail was dat ze er nog maar net mee begonnen waren, en mijn cliënt een van de eerste bezoekers was! Hierdoor is hij er helemaal bij gaan horen en gaat hij sindsdien elke woensdag van half 11 tot 12 uur naar de koffie-inloop. Zoals het hoort bij een autist is dit een vast patroon voor hem geworden. Ook eet hij eens in de week mee. En hoewel hij het nog niet onverdeeld leuk vindt heeft hij zich voorgenomen het een tijd te proberen. Hij wil immers nog wat veranderingen in zijn leven en weet en snapt inmiddels wel dat het bij hem een tijd kost wil hij iets leuk gaan vinden.
Snel gaat het niet, dit traject, maar zoals hij zelf zegt: soms duurt het wel een jaar voordat ik keuzes kan maken of iets kan veranderen! En dan is snel ook maar een relatief begrip!!

Een awbz indicatie voor Bob

2009-12-13T15:39:00.000+01:00

Inmiddels is het alweer een half jaar later en is er veel veranderd in de situatie van Bob.
Het allerbelangrijkste en meest waardevol is naar ons beider mening dat hij zich een stuk evenwichtiger voelt. Hij heeft meer grip op zichzelf, wat zich voornamelijk uit in het feit dat hij geen uitbarstingen van onmacht meer in het openbaar heeft gehad. Dat wilde voorheen nog wel eens gebeuren als hij het gevoel had dat men hem niet goed begreep of als hij vond dat de regels belachelijk waren. Ook durft hij nu makkelijker naar bijvoorbeeld een ouderavond op de school van zijn kinderen te gaan.
Een paar belangrijke zaken hebben we nog samen op de rit gezet. Een bezoek aan de tandarts (wat hij steeds uitstelde en waar hij bang voor was), een nieuwe bril en ik heb een indicatie voor hem aangevraagd voor begeleiding via de awbz. Dit is hem toegekend voor 4 uur per week, en ik heb iemand gevonden die hem deze begeleiding gaat bieden. Een man van zijn eigen leeftijd met ruime werkervaring in de psychiatrie. Gelukkig klikt het tussen hen!
Dit houdt in dat ik het stokje langzaam aan het overgeven ben en, als het helemaal goed loopt, dat ik afscheid kan gaan nemen.
Zo nu en dan kom ik nog even langs, drinken we samen een kop koffie en zijn we allebei tevreden.

Meneer Asperger

2009-06-25T19:21:00.001+02:00

Meneer Asperger noem ik hem. De reden hiervan wordt verder in dit verhaal wel duidelijk.
Begin dit jaar kwam ik bij hem terecht op verzoek van een collega maatschappelijk werker, die hem begeleidde. Meneer Asperger weet nog precies de datum wanneer ik voor het eerst bij hem kwam. Ik zou zelf mijn agenda er op moeten nazoeken..
De vraag was om met hem eens te gaan kijken naar dagbesteding, vrijwilligerswerk of misschien wel werk.
Meneer Asperger is 61. Hij heeft zijn hele leven bij zijn ouders gewoond. Zijn zus woont in een beschermd wonen-huis en heeft een verstandelijke beperking.
De ouders zijn een paar jaar geleden overleden, en hebben hem het huis nagelaten. Alles ziet er uit alsof het al 50 jaar zo is, en dat is misschien ook wel zo.
Voor zijn ouders overleden heeft hij jaren voor ze gezorgd, en kreeg betaald via een PGB. Daarvoor heeft hij 30 jaar dezelfde baan gehad: een administratieve functie bij een groot warenhuis.
Hij heeft geen vrienden, ook nooit gehad, en lijkt daar ook geen behoefte aan te hebben.
Toen meneer Asperger bij maatschappelijk werk kwam, was zijn geld op. Hij wist niet wat te doen. De maatschappelijk werker heeft hem op weg geholpen om een uitkering aan te vragen, en nu heeft hij (leen-) bijstand. Omdat hij een eigen huis bewoont, moet hij de nu verstrekte bijstand later (van zijn AOW en pensioen) terugbetalen. Misschien is een sociale werkvoorziening een optie voor hem. Dan zou hij op een rustig tempo toch nog een paar jaar zijn eigen geld kunnen verdienen.
Eerst ligt mijn aandacht bij het opzetten van een beetje netwerk en/of starten met vrijwilligerswerk. Meneer is toch wat wereldvreemd, en daarom lijkt het mij slim als hij niet te hard van stapel gaat lopen. Daar is hij het wel mee eens.
In onze gesprekken blijkt ook dat hij met een aantal grote levensvragen loopt en antwoord zoekt of verduidelijking over wie hij is. Hij vraagt zich af waarom en of hij anders is, denkt en voelt als andere mensen. Waarom heeft hij nooit een relatie/vriendin gehad? Waarom is dat niet gelukt en kan dat ooit nog wel lukken?
Zijn gedachten lijken in vicieuze cirkels rond te draaien. Hij kauwt alles wat besproken wordt nog dagenlang uit. Sinds hij gesprekken met de andere maatschappelijk werker en met mij heeft, is hij helemaal los gekomen! Er komt een enorme brei van woorden los. Het houdt niet op, alsof hij nu eindelijk zijn hele leven kan laten passeren.
Voor het psychische deel wordt hij doorverwezen naar een psychiatrische instelling, voor gesprekken.
Tot zijn grote verbazing staat hij na de intake weer buiten met de mededeling: u heeft Asperger (een autistisch spectrum stoornis), daar is geen behandeling voor. Gaat u maar boeken lezen over dit onderwerp en hier is het telefoonnummer van een vereniging waar u soortgenoten kunt ontmoeten.
Voila! Lekker kort door de bocht!
Zijn leven staat op zijn kop, wat nu: Asperger?! Wat is dat? Hoe zit dat en wat nu?
Nee, een behandeling is er niet, maar op zijn minst kan men hem helpen te gaan begrijpen waarom hij is zoals hij is en hoe dat zich verhoudt tot Asperger…

In mijn gesprekken helpt het wel nu ik dit weet, en eigenlijk was het niet echt een verassing!
Zijn leven is in vaste patronen ingedeeld. Elke dag 5 boterhammen met pindakaas, elke dag een taartje (jaha), elke dag een kant-en-klaar maaltijd van Appie. En nadenken…..uuuuuren! alles uitkauwen en herkauwen.

Pas op de plaats. Eerst maar eens zorgen dat er een juiste diagnose komt, waarin wellicht meer nuances worden gelegd. Dan kunnen we zien waar en door wie hij het best begeleid zou kunnen worden. Iemand goed op weg helpen is maatwerk, en daar moet je zorgvuldig mee omgaan. Dat vind ik tenminste!

Inburgeringsplicht

2009-06-25T18:56:00.001+02:00

Het traject met mijn hieronder genoemde cliënt loopt in heel kleine stapjes.
Wat ook al een tijdje speelt is dat hij moet inburgeren. Hij is ongeveer 11 jaar in Nederland, heeft hier twee kinderen en spreekt redelijk goed nederlands.
Helaas heeft hij niet voor 2007 zijn inburgering gedaan, en nu is hij verplicht. En het zou een intensief traject moeten zijn..
Je raadt het al: dat wordt niks met hem.
De klantmanager van de sociale dienst heeft hem bijna een jaar geleden opgegeven voor het inburgeringsexamen. En hoewel Bob (zo noem ik hem maar even) zijn best heeft gedaan om überhaupt bij die school terecht te komen, is het hem niet gelukt. Alternatief was een andere manier waarop hij individueel les kon krijgen en getoetst kon worden. Maar alle opties die voorbij komen leveren veel stress en irritatie bij hem op.
Uiteindelijk heeft de klantmanager bedacht dat hij dan langs een arts van de GGD moet, zodat deze kan bepalen of hij op aangepaste wijze kan inburgeren, of dat hij ontheffing kan krijgen.
Vandaag was deze afspraak en ik ging met Bob mee.
Toen ik hem thuis ophaalde liep hij op zijn sloffen naar buiten. Ik vroeg hem of hij zijn schoenen niet aan wilde doen, maar zijn antwoord was: nee, want ik ben toch gek?! Zijn medicijnen had hij sinds gister ook maar niet meer genomen.
Prima, dus samen op gesprek bij de arts. En daar zag ik een Bob die ik niet eerder zag. Geheel afwezig, ingedoken, warrig en niet goed uit zijn woorden komend. Na een goed gesprek, waarin ik af en toe wat vertelde, de arts wat vroeg en Bob op zijn eigenwijze, wollige manier antwoord gaf, besloot de arts dat haar advies “ontheffing van de inburgeringsplicht” werd…..
Wij slaakten gezamenlijk en zucht van verlichting.
De volgende stap wordt naturalisatie, want dat wil Bob graag ivm zijn kinderen.
Wordt dus vervolgd!

Veel verwarring...

2009-05-17T13:37:00.003+02:00

Een van de clienten die me op het moment erg bezig houden is een man, een veertiger, Engelstalig van oorsprong, en een fikse persoonlijkheidsstoornis. Ik kwam bij hem terecht omdat er sprake was van een administratieve chaos en een paar schulden. Dat laatste zou hij niet mogen hebben, omdat hij een paar jaar geleden de wettelijke schuldsanering al heeft afgerond. Dus redden wat er te redden valt.
Bij mijn eerste bezoek moest ik letterlijk over de post heenlopen. Een gang vol enveloppen, die zo te zien al een poosje lagen. Na een kennismakingsgesprek, waarin hij aangaf mij te vertrouwen, heb ik hem voorgesteld om eerst samen de post maar eens open te gaan maken en uit te sorteren. Deze klus heeft me een paar bezoekjes gekost. Voor een schuld bij het Nuon (hij dacht bij aanvang dat gas licht en water bij de huur inzaten….,tot er een hele hoge rekening binnenkwam) had hij zich tot de Stadsbank gewend om hulp. Dat was al maanden geleden en hij was niet tevreden met de wijze waarop dit was gelopen.
Ik zag hem bijna wekelijks, en vrijwel elke keer ging een groot deel van het gesprek over de bejegening van de Stadsbank, en dat in zijn ogen de situatie niet was opgelost. De Stadsbank had namelijk een regeling getroffen met het Nuon, die inhoudt dat er via de uitkering een vast bedrag (40 euro) wordt afgelost, en dat de maandelijkse termijn wordt betaald. In de tussentijd had mijn cliënt zich aangemeld bij een andere leverancier, en betaalde hij al een tijdje dubbele kosten. Vraag me niet hoe dit technisch allemaal kan, maar het kan.
In samenspraak met de medewerkster van de Stadsbank probeerde ik de overige schulden (Upc, en nog 1) goed in beeld te krijgen en te bedenken wat mogelijk zou kunnen zijn om hem te helpen. Maar van samenwerking wilde mijn cliënt niets weten! Hij is boos! Erg boos. Niet op mij, maar op alles wat een systeem is of vertegenwoordigt.
Na maanden met hem aan de slag te zijn geweest, en een enorme botsing in een van de laatste weken, kwam er een moment van BEGRIP.
Omdat nederlands zijn tweede taal is kent hij niet alle woorden. Na veel gedoe kwam ik er achter dat hij al bij het hulpvragen bij de Stadsbank andere verwachtingen had. De stadsbank staat voor: Bureau schuldhulpverlening. Hij had alle woorden uit elkaar getrokken en begrepen dat het ging om “hulp in de vorm van een lening bij schulden”!…
Pffffft, toen we dat allebei doorhadden viel er een zucht van opluchting. Mijn cliënt schaamde zich enorm en het muntje leek te vallen. Ik kan me zijn verwarring goed voorstellen! Een knap staaltje "taalbeperking"!
Hij was in de veronderstelling dat hij geld had geleend bij de Stadsbank om in 1 keer alles af te betalen, en dat hij aan HUN de laatste maanden teveel had betaald. Helaas heeft hij in dit geval extra veel aan het Nuon betaald (waardoor hij maandelijks bijna niets overhield), waardoor wel zijn schuld een stuk lager is geworden!
Hèhè: ik heb geregeld dat hij niet meer het termijnbedrag via zijn uitkering hoeft te betalen, dus dat geld komt gewoon weer op zijn eigen rekening. Een beetje ruimte is gemaakt en een volgende stap kan gezet worden!

Bureaucratie?!

2008-10-16T13:22:00.006+02:00

Stel je voor: je bent een turkse vrouw van 28. Ruim 10 jaar geleden getrouwd met een in Nederland wonende turkse man, en zo uit een dorp in Turkije geplukt. Met deze man krijg je twee kinderen. De grote pech is dat deze man alcoholist is en een psychiatrische stoornis blijkt te hebben. Er is weinig intimiteit, en iets leuks doen is er nooit bij. Manlief slaapt al jaren op de bank en er is veel ruzie.
Ondanks deze problemen is uit elkaar gaan geen onderwerp van gesprek. Dat doe je niet in de turkse cultuur. De familie veroordeelt het (en dreigt met "straf"), de buitenwereld mag vooral niet weten dat er problemen zijn....de vuile was wordt niet buiten gehangen..
Toch is Emine sterk geweest en heeft ze zich er toe gezet haar man uit huis te krijgen en te willen scheiden. Wat dapper van haar!
Ik kom in beeld op het moment dat de uitkering, die ze noodgedwongen heeft aangevraagd, is afgewezen.
De reden dat de uitkering is afgewezen is omdat ze twee papieren niet heeft ingeleverd: een bewijs van het opheffen van een spaarrekening van haar ene kind (in 2002 opgeheven, ze weet niet hoe ze aan dat bewijs moet komen) en bewijs dat ze met echtscheiding bezig is (wat ze nog niet is).

Ze is ten einde raad. Ze heeft al maanden bijna geen geld, er zijn achterstanden in huur, gwl en ziektekosten. Ze heeft nauwelijks geld om eten voor haar kinderen te kopen. Daarnaast is ze op dat moment niet in staat om te werken: ze is doodop en depressief. Ze kan niets anders dan huilen.
Ze heeft wel inmiddels al contact gelegd met een advocaat die zich hard maakt voor mensen in dit soort situaties. Deze gaat een bezwaarschrift indienen.
Op advies van dezelfde advocaat ga ik met haar mee om wederom een aanvraag bijstand in te dienen.
De inschrijving bij het CWI blijkt verlopen te zijn, deze moet dus eerst verlengd worden. Na een week volgt een eerste gesprek bij de Sociale dienst.
Ik ga met haar mee. Het bewijs dat die ene bankrekening was opgeheven hebben we inmiddels gekregen van de Postbank. Ze wordt het hemd van het lijf gevraagd. Ze schaamt zich enorm voor haar situatie en moet haar best doen vol te houden. Vervolgens wordt er onder andere gevraagd om bewijs te leveren dat er van haar jongste zoon GEEN rekening bestaat.... Pardon???!! Ik vraag of ik het goed begrijp dat ze moet bewijzen dat iets er niet is? Ja is het antwoord! Ik hou me in en registreer alles. Ook wordt haar gevraagd waarom ze in maart (drie maanden voor haar man weg is gegaan) haar werk heeft opgezegd (een 0-uren contract bij een thuiszorginstantie). Ze gaan beoordelen of ze verwijtbaar werkeloos is. Als ik vraag wie dat beoordeeld, zegt de casemanager: ik. Ze geeft me het gevoel dat dit wel eens zo zou kunnen gaan lopen. Het was een naar en zwaar gesprek. Gesloopt staan we na 1,5 uur buiten. Ik licht na afloop de advocaat in. Deze is ook erg verbolgen over de verloop van de gesprek.
Er volgen weken van wachten. Weken waarin Emine soms met veel moeite van onze (advocaat en ik) kant ene voorschot krijgt. Inmiddels zijn we hard bezig te voorkomen dat uithuiszetting kan gaan plaatsvinden, omdat ze de huur niet betaald. En om te zorgen dat het Nuon niet gaat afsluiten, ook omdat niet betaald kan worden.
Gelukkig lukt het om beide schuldeisers nog even af te houden.
Na ruim een maand krijgt Emine te horen dat ze eerst maar door een keuringsarts gezien moet worden. Dit om vast te stellen of ze (weer) verwijtbaar werkeloos is.
Gelukkig gaat dit via een spoedaanvraag en kan ze de volgende week terecht. Het gesprek bij alleen een arts blijkt echter niet voldoende. Er moet nog een gesprek met een psychiater komen. Dit duurt weer eens twee weken.
En al die tijd de spanning of het wel gaat lukken, en een casemanager die steeds maar volhoudt te zeggen dat ze nog niet zeker weet of mevrouw recht heeft op een uitkering!
Gelukkig beslist de verzekeringsarts dat mevrouw voorlopig niet kan werken.
Begin oktober (twee maanden na de tweede aanvraag, bijna vijf maanden na de eerste aanvraag)lijkt het dan toch allemaal goed te gaan komen. De casemanager moet nu toch wel een beslissing hebben kunnen nemen..
Het is stil, er komt geen bericht.
Op een vrijdag vraag ik de advocaat eens te bellen naar de sociale dienst om te vragen hoe het er voor staat. Hij doet dat en krijgt als antwoord dat de casemanager nog niet alle papieren heeft doorgenomen. Dezelfde dag wordt Emine gebeld door de casemanager dat ze recht (?!) heeft op de uitkering en dat de aanvraag wordt rond gemaakt. Misschien is ze geschrokken van het telefoontje van de advocaat, wie zal het zeggen?
Nu zijn we alweer twee weken verder. Hoewel is toegezegd dat ze de uitkering krijgt, is er nog steeds geen geld gekomen. Ze moet weer een voorschot halen. De casemanager is nu wel een stuk vriendelijker: Mevrouw heeft immers recht op een uitkering en mag nu dus ook voorschotten ontvangen! Het komt goed (dat heb ik Emine al die tijd ook voor gehouden): het is alleen een lange weg, die niet zonder hindernissen blijkt te zijn.

Zou zo'n casemanager, die mensen toch moet helpen, ooit wel eens zonder geld hebben gezeten? Zou ze beseffen wat het inhoudt om als turkse vrouw je man weg te sturen?
Waarschijnlijk heeft ze geen benul....
Hoe graag zou ik haar laten ervaren wat het inhoudt om vijf maanden zonder inkomen te zitten... ben benieuwd of ze zich zou redden!

Wajong voor Barry

2008-10-16T12:29:00.001+02:00

Barry ken ik nu ongeveer een half jaar. Hoe ik precies bij hem terechtkwam doet er niet toe. Barry is een jongeman van 26, en woonde op dat moment samen met zijn vriendin in een koopflat, die ze samen hadden gekocht. Toen ik kennis maakte bleek dat Barry al bijna een jaar geen inkomsten meer had. Zijn vriendin werkte zich een slag in de rondte, maar dat was niet voldoende. Er waren schulden/ achterstanden ontstaat.
Tijd voor mij om de situatie te inventariseren.
De reden dat Barry geen werk meer had, bleek te liggen bij een enorme angststoornis. Bij zijn laatste baantje had hij een paniekaanval gekregen die zo enorm was dat hij ontslag had genomen: hij durfde niet meer terug. Gaandeweg in onze gesprekken bleek dat die angsten van hem niet van de laatste jaren waren. Deze waren al begonnen op de lagere school.
Daarnaast heeft Barry moeite zich te concentreren en toch ook behoorlijk last van depressieve periodes. Als het om werken gaat geeft hij aan dat hij duidelijke instructies nodig heeft en iemand die hem goed kan coachen.
Barry lacht altijd, lijkt een jongen die de hele wereld wel aan kan, maar onder dat laagje zit een angstige jongen die niet weet hoe hij verandering kan aanbrengen in zijn situatie.
Zijn buitenkant werkt in dit geval tegen hem, want hij lijkt meer dan hij is!
Op een gegeven moment vroeg ik hem of hij ooit van een Wajong uitkering had gehoord. Dat had hij wel maar nooit bedacht dat dat voor hem een optie kon zijn.
Ik ben hem gaan helpen met de aanvraag en deze werd ingediend. Naar het gesprek met de verzekeringsarts ging ik mee. Helaas wees zij de aanvraag af. Reden: hij had voor zijn 18e gewerkt, en zou daarom niet arbeidsongeschikt zijn.
We waren beide teleurgesteld. Ik ging te rade bij een vriendin die bij het UWV werkt (en dan ook nog eens met deze doelgroep), die raadde aan om een bezwaarschrift in te dienen.
Ik ging nogmaals met Barry in gesprek, dit keer met zijn moeder erbij.
In dit gesprek kwam enorm veel aanvullende informatie naar boven:
Barry had wel gewerkt tot zijn 18e, maar dit was een soort van stage (niet betaald!), en viel onder de hoed van de leerplichtambtenaar omdat hij niet meer naar school ging. In zijn beleving had hij gewoon werk! Daarnaast bleek dat hij al voor zijn 10e remedial teaching kreeg, omdat hij dyslexie heeft. Ook ging hij in die periode al bijna niet naar school, omdat hij zo angstig was. Hij ging naar speciaal onderwijs, maar dat hielp hem niet voldoende.
Al met al kreeg ik in dat gesprek steeds meer informatie, wat een bezwaarschrift voldoende grond gaf.
Er volgde na een aantal maanden een tweede gesprek, met de bezwaararts.
Deze gaf aan voldoende reden te zien om een Wajong toe te kennen.
Wel wilde ze bewijsmateriaal zien. Van het jeugdriagg, van de remedial teaching etc.
Ik weer op jacht. Ik heb de halve stad afgebeld. Heb leerplichtambtenaren gesproken, het riagg, oude leraren, noem maar op. Maar bewijsmateriaal: ho maar!
Dossiers worden slechts vijf jaar bewaard, was overal het antwoord.
Uiteindelijk heb ik Barry naar zijn huisarts gestuurd met de vraag zoveel mogelijk uit zijn patiëntendossier naar boven te halen. Dat is gebeurd, en we geloofden er bijna niet meer in:
Het recht op wajong is toegekend!
Dit houdt niet in dat hij zijn hele leven maar van een uitkering gebruik mag maken! Nee, ook met een Wajong word je geacht te gaan werken. Maar wel zijn er op deze manier meer mogelijkheden op goede ondersteuning en begeleiding. En daarmee hoop ik dat hij een beter perspectief zal krijgen!

Rechtzaak

2008-08-24T15:58:00.002+02:00

De rechtzaak van Jannie en haar ex is achter de rug. Het was een lange dag, het duurde van 11 tot 16.00. Het goede nieuws is dat Jannie er goed van af komt. Tijdens de zaak kwam haar advocate er achter dat haar ex erg met cijfers had geknoeid, in zijn voordeel natuurlijk! Dit bleek niet zo best voor hem. De rechter heeft een definitieve uitspraak gedaan, waardoor Jannie voor half september een klein vermogen op haar rekening zou moeten hebben.
Jannie is opgelucht. Eindelijk kan ze dit hoofdstuk afsluiten.
De volgende stap is over enkele weken: ze gaat zich op laten nemen voor een detox behandeling en wil nu definitief van de drank af.
Ik hoop dat ze nu eindelijk aan haar toekomst kan gaan bouwen!

De moeizame tocht van Jannie

2008-08-08T14:05:00.003+02:00

Sinds haar opname in de PAAZ, is er alweer een hoop gebeurd in het leven van Jannie.
Na twee weken werd ze ontslagen omdat ze toch weer had gedronken.
De periode daarna ging het op en neer met haar, maar is ze wel naar de verslavingszorg gegaan voor begeleiding en voorbereiding op zorgvuldig stoppen met drinken.
Ik blijf haar met regelmaat zien. Soms ga ik mee als ze een afspraak heeft, om haar te ondersteunen.

Haar moeizame tocht gaat werkelijk met vallen en opstaan. Onlangs is ze aangehouden in haar auto, terwijl ze stomdronken was. Haar rijbewijs is haar ontzegd voor 18 maanden!
Ze is zich bewust van haar alcoholisme, en wil er graag van af. Maar ze is ook bang om weer in een psychose te geraken als ze stopt. Ze schaamt zich enorm.
Voor de deur staat nog de rechtzaak omtrent haar scheiding. Dit is een langdurige bedoening, omdat haar ex man er zoveel mogelijk uit wil halen. Ondertussen moet Jannie leven van 780 euro alimentatie per maand, en woont ze in een flat die eigenlijk te duur is.
Ze is eenzaam, heeft behalve Peter geen echt andere contacten, en de relatie met Peter is een soort haat-liefde verhouding. Eigenlijk is dat niet goed voor haar, omdat hij wederom een dominante man is naar haar toe, en ze zo weer het slachtoffer wordt (en blijft).
Heel veel kan ik niet voor haar doen, behalve er zijn, naar haar luisteren en met haar praten. Soms weet ik iets betrekkelijk kleins voor haar te regelen, zoals een wekelijks voedselpakket.
Er is nog een lange weg te gaan en een hoop werk te verzetten wil er verandering in haar situatie komen!

Peter heeft een flat!

2008-08-08T13:56:00.003+02:00

Na een paar jaar bij zijn moeder te hebben verbleven, heeft Peter een flat toegewezen gekregen. In dezelfde buurt, iets verderop.
Hij was redelijk snel aan de buurt, omdat hij meewerkte toen hij zijn huis uit moest wegens fraude (illegale verhuur van zijn flat). Dit heet een tweedekans beleid..
Maar goed, Peter heeft schulden, zo'n 90.000 euro, geen spullen en ook geen middelen.
De flat is geheel uitgewoond en er moet veel aan gebeuren.
Via een noodfonds weet ik 2000 euro te regelen. het wordt op de rekening van mijn werk gestort, omdat het niet veilig zou zijn in de handen van Peter zelf (gokken, etc).
Dat houdt ook in dat ik het moet beheren en samen met hem moet uitgeven.
We maken een lijst van de eerst noodzakelijke spullen en gaan op pad.
Van tapijtenhal tot bouwmarkt..
We kopen verf, vloerbedekking, gordijnen, servies, pannen etc. Via Marktplaats weet ik goedkoop een gasstel te regelen, een bank en een koelkast. Via een andere organisatie krijgt hij gratis wat meubeltjes. We zijn zo'n 3 keer op pad geweest om van alles aan te schaffen. Ik denk dat er wel een complete werkdag voor mij in zit.
Een paar weken later is de flat klaar.
Het ziet er werkelijk prachtig uit!
Voor de 2000 euro hebben we alles kunnen doen.
Peter is zo blij als een kind, en vertelt me dat hij uren gewoon in een stoel kan zitten genieten!
Een eerste stap in de goede richting is gezet.

Delerium

2008-05-26T18:49:00.003+02:00

Ik sta voor de brievenbus van Jannie om er een briefje in te doen als Peter aan komt lopen. Ik heb hem lang niet gezien. Ik begroet hem enthousiast. Maar hij is niet zo blij. hij verteld zich ernstig zorgen om Jannie te maken. Ze vertelt allemaal rare dingen, ziet dingen die er niet zijn en is boos op hem. Hoewel hij de sleutel heeft durft hij niet naar binnen te gaan. Hij heeft al een paar keer opgebeld, aangebeld, maar geen respons. Hij was al naar de huisarts op de hoek gelopen om zijn bezorgdheid te bespreken..
We lopen samen naar de voorkant van de flat en zien Jannie voor het raam zitten. De balkondeur staat open. Ik roep, maar er volgt totaal geen reaktie. Ze kijtk wat wezenloos voor zich uit. Met Peter samen loop ik mee naar de huisarts. Die heeft net even tijd, tussen een paar patienten door.
We bespreken de situatie en de zorg. Ze zegt toe zo even mee te komen, als ze de volgende afspraak gehad heeft. We lopen terug en bellen nog wat aan. Gelukkig verschijnt de huisarts al snel om het hoekje en met de sleutel van Peter gaan we naar boven. Peter gaat niet mee.
Als we voor de voordeur staan zien we door het raam Jannie in de kamer zitten. Op ons geklop en aanbellen wordt eindelijk gereageerd. Ze komt naar de voordeur en probeert deze open te maken, maar ze blijft krachteloos tegen de deurpost aanhangen. De huisarts doet de deur open, met de sleutel die we hebben. Jannie laat ons binnen, is helemaal niet verrast... Ze wenkt mij meteen mee in de keuken en fluistert dat ze haar huis leeghalen. Dat ze gevaarlijk zijn..
Ik krijg haar mee de kamer in en leg uit dat we ons zorgen om haar maken en ik daarom de dokter mee heb genomen. Het gesprek is nogal onsamenhangend. het is moeilijk haar te focussen en antwoorden te krijgen.
Ze ziet er slecht uit: mager, beverig en ze heeft een flinke wond op haar hoofd, die een dag eerder is gehecht bij de eerste hulp. Haar gezicht is bont en blauw en haar ogen staan verschrikt. De huisarts gaat weg met de belofte te gaan bellen met de crisisdienst om te kijken of een opname mogelijk is.
Hoewel ik andere afspraken heb blijf ik bij Jannie. ik kan haar in deze situatie niet alleen laten, en wil in ieder geval blijven tot er een oplossing is.
Ik probeer wat met haar te praten maar het gesprek gaat steeds weer over die mannen
(5) die haar huis leeghalen. Ook verhalen over het lopen van een modeshow en nog meer vreemde gebeurtenissen. Ontertussen pakt Jannie af en toe een doos in: alle spullen uit een kast worden er in gestopt.
Ik zoek wat te eten en drinken en geef de kat wat die uitgehongerd aanvalt.
Jannie probeer ik wat druiven te laten eten. Lukt aardig.
Vooral probeer ik haar een beetje af te leiden van haar wanen. Af en toe zegt ze wat tegen een denkbeeldig persoon.
Na ongeveer 1 1/2 uur belt de dokter dat we nu terecht kunnen op de PAAZ van het ziekenhuis (de psychiatrische afdeling). Ik krijg Jannie zowaar mee. We pakken wat spullen en ik leg uit dat ze even een time-out nodig heeft en bij moet komen. Dat ze moe en op is...
Bepakt met van alles en nog wat (ik heb maar het een en ander in een koffer gestopt) rij ik haar naar de PAAZ, die vlakbij is.
Er volgt ene intake-gesprek, waarin Jannie erg uitwijdt over van alles en nog wat. vervolgens gaat ze een hapje eten en laat ik haar achter in een veilige omgeving, bij professionals die op haar letten en voor haar zorgen.
Na 3 1/2 uur Jannie ben ik eindelijk thuis, moe en met een vol hoofd.
Ik ben blij met de adequate hulp van de huisarts, ik ben blij dat ze opgenomen kon worden, ik ben blij dat er nu eindelijk wat kan veranderen in haar situatie!
De reden van dit delerium is het plotselinge stoppen met drinken. Dat in combinatie met slecht eten en veel stress heeft dit veroorzaakt.
Een dag later bel ik haar op. Ze is al veel helderder en vraagt of ze hallicuneerde, hetgeen ik bevestig. Ze snapt dat ze hulp nodig heeft.
Zonder dat zij er erg in had ben ik naderhand nog druk geweest opvang/verzorging voor de poes te regelen.
Maar ik doe het met liefde. Ik ben blij dat ze hulp aanvaard en ik hoop dat ze deze kans grijpt en vol gaat houden!

Bijna daklozen....

2008-02-17T16:34:00.001+01:00

Op het moment heb ik te maken met vier (waarschijnlijk..) aankomend daklozen.
Jannie is een van hen. Ik schreef eerder over haar. Eind maart moet ze de woning van haar vader uit. Die is verkocht.
Ze leeft nu van 750 euro alimentatie per maand. Een schijntje dus.
Ze is druk zoekende naar andere woonruimte, maar dat wil niet vlotten. Ze loopt tegen het systeem van particulier verhuurders aan.
Half maart komt geld uit de erfenis van haar vader vrij, en later komt nog geld uit haar scheiding vrij. Er komt dus geld aan, waar ze waarschijnlijk ene paar jaar mee kan doen.
Maar geen enkele verhuurder wil aan haar verhuren, omdat ze geen inkomen heeft wat boven de 1000 euro per maand ligt.
Haar zuster wil garant voor haar staan en helpen deze periode te overbruggen.
Maar nee, dat wordt niet geaccepteerd.
Dat wordt dan toch waarschijnlijk een andere tijdelijke opvang. Een huis waar ze tijdelijk een kamertje kan bewonen. Een kamer, voor iemand die jaren lang in een villa heeft gewoond!
Het is triest.

Dan zijn er nog twee mannen die (apart van elkaar) in een tijdelijke woning zitten. Deze gaat gesloopt worden, en ze hebben op die condities de woning aanvaard. Er is dus geen recht ergens anders iets te krijgen.

En dan is er nog een jongen die uit zijn flat gezet dreigt te worden ivm huurachterstand. Een patstelling, want hij is bezig met schuldhulpverlening en de boel komt maar matig op gang.

Vier bijna daklozen. En ik kan bijna niets voor ze doen behalve meedenken en zoeken.
Daarnaast zou het mijn werk niet moeten zijn, maar ik kan het nou ook weer niet over mijn hart verkrijgen deze mensen te laten gaan…..
Maar ik krijg het er net zo benauwd van als zijzelf!

Afscheid van meneer de Bruin

2008-01-31T18:21:00.000+01:00

Meneer de Bruin is overleden.
Het laatst schreef ik over hem in juli 2007. Hij was toen al ziek.
De oude baas heeft het nog lang volgehouden. Vol van levensdrift had hij moeite afscheid te nemen van het leven. Zijn laatste periode sleet hij in een verpleegtehuis. Omringd door voornamelijk mensen vanuit de kerk of begeleiders die al zo lang betrokken waren en de man een warm hart toedroegen.
Twee weken geleden kreeg ik een telefoontje dat als ik hem nog wilde zien, ik snel moest zijn. Op dat moment was ik ziek en ik had gepland om deze week langs te gaan.
Helaas te laat.
Vandaag was een bijeenkomst in het aanloopcentrum van de diaconie, waar hij jaren lang kwam. Een centrum waar dak- en thuislozen en eigenzinnige types komen. Iedereen is er welkom, voor iedereen is aandacht, een kop koffie of een praatje.
je kan zeggen wat je wilt, maar vanuit de kerk wordt zoveel goed werk gedaan!
De bijeenkomst was treffend: af en toe een aanloper die binnenliep en om koffie riep. Zich totaal niet bewust van de situatie en de kist die in het midden van de ruimte stond.
De verhalen over meneer de Bruin waren treffend: een markant man, een onaangepast persoon, maar met het hart op de goede plek en altijd ouderwets attent. Altijd in drie-delig pak, met veel rommel in al zijn zakken (elastiekjes, zakjes, shag, sigaartjes, een mesje, papiertjes etc..).
Een man die langzaam ontdooide door alle aandacht die hij kreeg en zorg die werd verleend. Een man die altijd geinteresseerd bleef in de wereld om zich heen. Ook al zag en hoorde hij bijna niets meer.
Ik dwaalde even terug in mijn herinnering aan hem.
De kretek sigaretjes die ik voor hem meenam uit Indonesie, en die hij alleen maar rookte als ik er was. De aldi-folder, die elke week helemaal voorgelezen moest worden, en dan met name het non-food gedeelte.
De koffie die altijd klaar stond als ik kwam. Kopjes netjes op een schoteltje, maar vervolgens lieten we dat in de keuken staan omdat het makkelijker was. De rotzooi in zijn huis, waar hij altijd feilloos alles wist te vinden..
Dat was meneer de Bruin......
Rust zacht, lieve ouwe knorrige man!

Mies

2007-12-22T14:16:00.000+01:00

Omdat mijn (enige) collega ziek is moet ik een paar cliënten van haar overnemen en soms een paar hand- en spandiensten verlenen aan een enkeling.
Ik word gebeld door Mies. Ik heb haar wel eerder aan de lijn gehad: het gaat altijd van "je bent een lieverd, je bent een schat". Een hartelijke, volkse vrouw die werkt in een viskraam.
Ze zit met een brief van de belasting en weet niet wat ze er mee moet.
Ik ga maar even bij haar langs.
Ze kan me niets aanbieden zegt ze, want ze moet nog boodschappen doen.
Al gaandeweg in het gesprek merk ik dat ze eigenlijk maar heel weinig geld heeft, en misschien niet eens genoeg om een pak koffie te kopen.
Ik regel de belastingzaken (briefje schrijven voor een betalingsregeling).
Daarna neem ik wat gegevens van haar op, want ik vermoed dat ik wel een (wekelijks) voedselpakket voor haar kan regelen.
Ze blijkt inderdaad erg weinig over te houden. Ik kom op zo'n 130 euro per maand. Daar moet ze dan alles van doen.
Ik maak de aanvraag voor het voedselpakket rond en spreek haar antwoordapparaat in dat ze een reactie kan verwachten.
Ik spreek haar niet meer direkt.
Wel staat ze dezelfde dag op mijn voicemail. Hevig geëmotioneerd, tranen in haar stem.
Bedankt lieverd, voor wat je allemaal voor me hebt gedaan.
Jullie zijn allemaal lieverds!

Ik ben tevreden. Kerst mag van mij komen!

Ik zoek geen hulpverlener.....

2007-12-15T11:57:00.000+01:00

Dit stuk is geschreven door iemand die ervaringsdeskundige is in de psychiatrie. Het treft me elke keer weer als ik het lees.

Ik zoek geen hulpverlener, ik zoek een bondgenoot

Als je open en eerlijk bent

kan ik je leren vertrouwen
Als je me respecteer als expert in mijn eigen lijf en leven
kun je rekenen op mijn actieve medewerking
Als je naar me luistert
luister ik ook naar jou
Als je mij ruimte geeft
maak ik mijn eigen keuzes
Als je niet over mijn grenzen heengaat
leer ik ze ook respecteren
Als ik de controle kwijt ben
help jij zoeken
Als je me vertrouwen geeft
bouw ik zelfvertrouwen
Als jij niet moeilijk doet over missers
doe ik het ook niet
Als jij je grenzen duidelijk aangeeft
kan ik er rekening mee houden
Als ik je nodig heb
weet ik je te vinden
Als ik de hele wereld wel kan schieten
maak ik voor jou een uitzondering
(uit Tijdschrift 'Deviant')

De rechtbank

2007-12-13T18:24:00.000+01:00

Vandaag was het zover: De aanvraag wsnp van Kees kwam voor de rechter. Dit is het moment waarop bepaald wordt of iemand tot de wsnp wordt toegelaten. Bij toekenning volgen drie (tot vijf) magere jaren, en daarna is de betrokkene schuldenvrij.
Ik ontmoet Kees voor de rechtbank. Hij zag er moe uit en op mijn vraag antwoordde hij dat hij al twee nachten slecht had geslapen.
Ben je zenuwachtig?, vraag ik.
Nee, is zijn antwoord, ik lig alleen maar te malen.
Waarover dan?, vraag ik hem.
Of ik wel wordt toegelaten, is het antwoord.
Afijn, hij is dus niet nerveus, maar ligt alleen maar de hele nacht na te denken!
We nemen plaats in de wachtkamer.

Van te voren heb ik alles met hem doorgenomen. Dat er gevraagd zal worden naar zijn wiet-gebruik. En dat hij niet moet zeggen dat hij regelmatig blowt. En over de toekomst: dat hij wel dient aan te geven dat hij welwillend is te gaan werken. Dat wil een rechter namelijk horen. En dat ik ook wat zal zeggen als dat nodig lijkt te zijn.

Kees is echt niet nerveus (?!), maar praat de hele tijd achter elkaar door.
Ik laat hem maar even gaan.
Na een half uur mag hij naar binnen. Ik ga met hem mee.
De rechter is een vriendelijke vrouw, haar assistente ook een vrouw. Beiden kijken gelukkig niet streng.
Er wordt naar het blowen gevraagd en Kees geeft correct antwoord. De rechter lijkt tevreden. Na nog een paar standaard vragen geeft ze aan geen reden te zien het niet toe te kennen.
Na vijf minuten staan we weer buiten.
Kees is zo opgelucht dat de tranen in zijn ogen staan!
Hij was echt niet nerveus hoor......

Ik geef hem een dikke zoen en neem hem mee voor een bak koffie.
Wat is hij blij, en zo (te) dankbaar naar mij toe.
En ik ben trots op hem, dat hij het voor elkaar heeft en het tot zover zo goed heeft gedaan. Dit was de eerste fase.
Ik denk dat hij nog niet goed beseft dat er nog drie zware jaren zullen volgen!

activeren....?!

2007-12-02T16:18:00.000+01:00

Eigenlijk heeft mijn werk (als sociaal activeerder) tot doel om mensen te activeren naar dagbesteding, werk, studie of andere bezigheden. Weer deelnemen aan de maatschappij en meedoen, een plek in die maatschappij hebben.
Maar bij vrijwel alle mensen waar ik kom en die ik spreek, is zoveel aan de hand, dat van activeren nog lang geen sprake is.
Wat zijn er toch veel mensen met enorme problemen!
En zolang die problemen blijven bestaan en in hun nek hijgen, kan ik in dat opzicht niets. Men is simpelweg nog (lang) niet in staat aan maatschappelijke participatie te werken.
En dan zet ik maar de pet van maatschappelijk werkster op en ga ik aan de slag met al die andere zaken.
Pas als het een en ander is opgeruimd komt er (letterlijk) weer ruimte en kunnen we denken aan vervolgstappen.
Maar voor het zover is zijn we misschien wel maanden bezig, soms ook wel langer.
Als ik aan mezelf denk (en ik denk dat voor velen van jullie hetzelfde geldt)kan ik me daar ook wel iets bij voorstellen. Een aantal jaren geleden kreeg ik mijn burnout. Een nare periode waarin ik letterlijk niet meer verder kon. En dan heb je echt geen puf om je met leuke of verantwoorde zaken bezig te houden. overleven is het motto, en jezelf door die tijd heenslaan.
daarna kwam weer ruimte en kon ik verder met wat ik allemaal geleerd had.
Ik hoop dat dat voor veel van mijn cliënten ook zo zal zijn.
Misschien een illusie, maar ik blijf vol goede moed en vertrouwen op een lichtpuntje achter de horizon!

Drank

2007-12-01T11:46:00.000+01:00

32 is hij, en al zo’n 14 jaar een stevige drinker. Bij tijd en wijle is zijn drankgebruik zelfs excessief te noemen. 20 bier is dan niet bijzonder.
Ik ben bij Peter terechtgekomen door Jannie, een vrouw waar ik eerder over verteld heb. Zij trekt met Peter op, zo nu en dan. Niet dat ze goed bij elkaar matchen, maar ze zijn een soort “partners in crime”. Ze delen hun ellende en vaak (veel) drank.
Jannie maakt zich zorgen om Peter en vroeg of ik ook eens bij hem langs kon gaan.
En dat deed ik. Ik trof een wat angstige, zenuwachtige man. Een man die ik misschien normaal zou mijden. Het is dat ik daar doorheen kan kijken, maar hij oogt heftig, met al zijn tatoeages, korte stekelhaar en misschien wel enigszins agressieve voorkomen.
Ik ontmoette hem in het huis van zijn moeder, waar hij verblijft. Een eigen woning heeft hij niet meer, sinds hij eruit is gezet omdat hij bleek onder te verhuren. Dit had uiteraard ook gevolgen voor zijn uitkering. Hij moet erg veel geld terug betalen aan de sociale dienst. Dit wordt maandelijks op zijn uitkering ingehouden, tot het totaal is afbetaald.
Peter is depressief, heeft diverse fobieën en is bang voor van alles. Alleen als hij drinkt kan hij zich daarvoor afsluiten en overheen zetten, dus drinkt hij veel.
Dat vele drinken gaat zich nu zo langzaamaan tegen hem keren. Hij krijgt veel lichamelijke klachten, en wordt uiteindelijk alleen maar banger. De bekende vicieuze cirkel…
Daarnaast heeft hij schulden. Veel schulden.
Na 9 jaar in budgetbeheer te hebben gezeten bij de stadsbank is de wsnp nog steeds niet opgestart. Alle schulden die er al lagen worden alleen maar erger en groter. Het gaat inmiddels om iets van 70.000 euro.
Door alles wat niet lukte en van de grond kwam heeft het de moed opgegeven en ligt hij op bed, kijkt hij tv, of drinkt hij en gaat hij rare dingen doen.

Waar moet ik beginnen?; vroeg ik me af na mijn eerste bezoek.
Maar ook: “wat kan ik voor hem doen”?
Zoals bij veel mensen begint het met opbouwen van vertrouwen en het aanpakken van iets kleins wat makkelijk te regelen is. Doordat iets kleins lukt, krijgt de cliënt weer een beetje vertrouwen en durft wellicht een volgende stap aan.
Ik regelde met zijn casemanager van sociale zaken dat zijn uitkering verdeeld werd in weekgeld ipv maandelijks een bedrag. Dat bedrag ging namelijk meestal in een keer op, waardoor de rest van de maand weer niets over was.
Ook kreeg ik het voor elkaar dat zijn ziektekosten premie standaard op zijn uitkering wordt ingehouden en betaald. Dit om te voorkomen dat achterstanden nog erger worden.
Een klein begin, wat bij lange na niet de lading dekt van alles wat er zou moeten veranderen, maar een begin waar hij zich aan vast kan houden.

Wat hij zelf wil, daar kom ik stapsgewijs achter. Hij wil van de drank af; hij wil beter met zijn angsten om kunnen gaan; hij wil weer een eigen woning (zit er aan te komen) en hij wil werken. Nu heeft Peter niets om handen, waardoor hij steeds maar weer in het apathisch nietsdoen blijft hangen en ook steeds maar weer gaat drinken.
Omdat ik weet dat zijn problematiek te complex voor mij alleen is, schakel ik om te beginnen een eerste lijnconsulent van de verslavingszorg in. Zij komt een keer thuis langs als ik er ook ben.
In dat gesprek wordt duidelijk dat zijn medische, lichamelijke situatie eigenlijk dermate zorgwekkend is dat als hij niets doet, hij zich letterlijk dood zal zuipen. Haar advies is dan ook om te beginnen: Detox.
Detox is een klinische opname van twee weken om te stoppen met drinken.
Peter krijgt een week om daar eens goed over na te denken. Want het zal een klus worden en aangezien hij ook erg bang is voor opname en opgesloten zitten, is maar de vraag of hij het aan durft.
De consulente en ik spreken af in ieder geval samen te gaan werken in deze situatie. Een begin is gemaakt.
Een begin aan een lange weg, die niet makkelijk zal worden en waarvan ik mijn twijfel heb of het zal gaan lukken.
Toch is Peter iemand, net als zoveel anderen, die het in mijn ogen verdient om geholpen te worden en kansen mag krijgen. Hij is gewoon een mens, net als ik, die uiteindelijk een gewoon leven wil leiden.

Wijkraadvergadering

2007-11-10T12:04:00.001+01:00

Om mezelf en mijn werk te promoten en te netwerken is het soms zinnig om mijn neus te laten zien bij een wijkraadvergadering.
Helemaal omdat we sinds enige tijd ook in een paar nieuwe buurten werken.
Zo'n wijkraadvergadering is een verhaal apart.
Er zitten over het algemeen allemaal mensen die er voor iets persoonlijks zitten. Allemaal met de beste bedoelingen. Maar vaak gaat het over overlast in de straat of wijk, angst voor veranderingen (veel sloop en herstructurering) of het is gewoon een soort bemoeizucht en niet veel te doen hebben.
Het heeft een hoog "ouwejongenskrentebroodgehalte". Tijdens zo'n vergadering willen een aantal mensen erg gehoord worden en hun zegje doen. Ik merk dat sommigen maar moeilijk naar anderen kunnen luisteren.

Voor mij is het gewoon werk.
Ik kom om te promoten, om mensen bewust te maken van het nut van mijn werk.
Ik wil gewoon mijn praatje doen, vragen beantwoorden en dan weer weg zijn.
Ik doe dit extra en in de avonduren, na een lange dag van werken.
Afgelopen week was ik weer eens op zo'n avond. De afspraak was dat ik aan het begin van de vergadering mijn verhaaltje zou houden, en dan weer weg zou gaan.
Helaas voor mij kwam er iemand anders met een verhaal tussen. Dit duurde nogal lang, en maakte dat veel mensen door elkaar gingen praten en van alles wilden zeggen.
Helaas was de voorzitster niet zo kordaat en liet ze het teveel gebeuren, waardoor het behoorlijk uit de hand liep.
Tegen de tijd dat ik dacht eindelijk aan de beurt te zijn was het opeens tijd voor koffie en nog meer geneuzel.
Ik werd behoorlijk ongeduldig en liet na 5 minuten blijken dat ik toch echt graag verder wilde.
,...hehe, uiteindelijk mijn zegje gedaan en gelukkig een paar zinnige (netwerk-) contacten opgedaan. Ik ontmoette iemand die in de plaatselijke politiek zit, iemand van een woonmaatschappij en de wijkagent.
Na ruim 1 1/2 uur kon ik weg gaan en eindelijk lekker onderuit op de bank voor mijn welverdiende rust van die dag!

En hoe is het nu met Kees?!

2007-11-09T16:13:00.000+01:00

Met Kees gaat het goed!
Hij zit in budgetbeheer. Leeft van 50 euro per week en komt daar goed van rond.
Zijn huis is helemaal op orde, lekker schoon en fris en hij heeft zelfs een nieuwe (tweedehands) bank, die hij kreeg.
Hij geniet elke dag van het leven wat weer op de rit zit.
Zijn aanvraag voor de wsnp is bijna rond en zal eerdaags naar de rechter gaan.
Daarna volgt het traject van drie jaar om van zijn schulden af te komen.
Ik zie hem nu minder vaak dan eerst. Het is even niet zo nodig.
Soms ga ik even langs en drink een kop koffie met hem.
Hij blijft me bedanken, en dat hoeft helemaal niet.
Alles kon zo lopen omdat HIJ zelf zo goed mee heeft gewerkt!

Veel nieuwe clienten

2007-11-09T16:12:00.000+01:00

Op het moment heb ik veel nieuwe aanmeldingen. Bij de meesten is veel aan de hand en schat ik zo in dat het wel even zal gaan duren voor er enige beweging in de situatie komt.
Ik kom opvallend veel situaties tegen waar sprake is van financiële problemen, alcoholproblemen en/of psychische problemen.
Waar begint of eindigt deze vaak zo vicieuze cirkel?
Ik weet het niet. Soms blijkt er in een ver verleden sprake van gebeurtenissen te zijn geweest die iemand zeer getraumatiseerd hebben. Soms spelen meer recente zaken een rol, zoals terugval van inkomen (door ontslag of ziekte), een overlijden of een scheiding.
Soms maakt iemand deel uit van een bekende familie (in het hulpverleners wereldje) en kan het daardoor al bijna niet goed gaan of ooit goed komen.
Families waarbij fraudezaken spelen, criminaliteit, achterstand.
Sommigen kan ik niet helpen simpelweg omdat ze echt niet willen doen wat noodzakelijk is om een situatie vlot te kunnen trekken.
Gelukkig kom ik ook nog wel eens “makkelijke” gevallen tegen.
Gisteren kwam ik in contact met een man, 55 jaar, fysiek beperkt (versleten rug en knieën), sluimerend depressief (suïcidepoging gedaan) en niets om handen.
Hij had in het verleden goede banen gehad, is hoog opgeleid, maar kon al jaren niet meer werken. Zijn laatste baan was een conciërgebaan op een school voor moeilijk lerende kinderen. Een baan die niet erg goed verdiende, maar hem veel genoegdoening bracht.
Nu zit hij al tijden thuis en kan niet veel omdat hij chronisch pijn heeft.
Toch wil hij iets. Iets waar hij andere mensen tegenkomt, iets kan betekenen voor een ander, iets om afleiding te hebben.
Met hem ga ik aan de slag en denk al snel concreet iets voor hem te kunnen betekenen. Hij werd er helemaal blij van en ons gesprek gaf hem al weer een enorme drive.
Fijn om soms op korte termijn iets voor iemand te kunnen betekenen!

Gescheiden

2007-10-28T11:18:00.000+01:00

N.a.v. een stukje in de wijkkrant wat ik had laten zetten over mijn werk, word ik gebeld door iemand die een afspraak met me wil maken.
Toevallig (?!) is het een vrouw waar ik een dag eerder met een collega maatschappelijk werker voor de deur heb gestaan om contact te zoeken (en ze was niet thuis). Hij had eerder met haar een gesprek gehad wat niet zo goed liep, maar maakte zich toch wat zorgen om haar en haar situatie. Hij wilde mij kennis met haar laten maken en hoopte dat ze mijn bemoeienis wel zou accepteren.
Toeval bestaat niet zullen we maar denken. En hulp had ze dus blijkbaar echt nodig!
Het is alleen maar beter als mensen zich zelf aanmelden.
Ik dus een afspraak met haar gemaakt en langsgegaan.
Als ze open doet zie ik een vrouw die er wat mager, gespannen en lichtelijk verwaarloosd uitziet.
Laat ik haar Jannie noemen.
Ze maakt een kop koffie voor me en drinkt zelf iets wat lijkt op limonade, maar waarvan ik vermoed dat er iets alcoholisch inzit.
Ze vertelt haar verhaal, na we wat kennis hebben gemaakt.

Anderhalf jaar geleden heeft haar man haar op straat gezet. "Letterlijk", vertelt ze.
Op mijn vraag of ze daar niet tegen protesteerde vertelt ze dat hij een boom van een kerel is en beroepsmilitair. Niets tegen te beginnen dus. Het zal me niets verbazen als later blijkt dat hij haar mishandelde. De reden dat hij haar eruit zette wordt mij (nu) niet duidelijk. Komt later wel.
Ze is vervolgens her en der wezen logeren, woonde af en toe in een vakantiehuisje, en zit nu in haar oude woonplaats in de flat van haar vader.
Een half jaar geleden vroeg ze haar vader of ze bij hem terecht kon. Dat kon, maar vader overleed plotseling. Nu zit ze nog in die flat, helemaal in 70-jarenstijl, maar ze zal eerdaags eruit moeten. De flat kan ze niet betalen en hij zal verkocht moeten worden. De opbrengst wordt verdeeld tussen haar en haar twee zussen.
De scheiding van haar man is in augustus uitgesproken. Hij moet alimentatie betalen maar doet dat niet volledig. Hij zegt tegen haar dat hij bepaalde kosten inhoudt. Kosten als ziektekosten en telefonie. het laatste woord is hier nog niet over gezegd, want dat mag hij niet zomaar doen.
Hun gezamlijk huis moet ook verkocht worden. Daar heeft ze uiteraard ook rechten op zitten.
En hoe nu verder?
Er is niet genoeg geld om maandelijks van te leven, dus heeft ze een beroep op de bijstand moeten doen. Dat moet ze terug betalen als ze het geld binnen heeft.
Ze moet op zoek naar andere woonruimte, maar heeft nog geen woonrechten opgebouwd in deze stad. Ze overziet haar administratie niet. Ik krijg het vermoeden dat haar man de touwtjes altijd in handen hield. Ze heeft geen idee hoe ze dat moet doen.
Dan is er nog sprake van een 16-jarige dochter, die ze al sinds kerst niet meer heeft gezien. Haar ex zou nu samen wonen in een andere plaats, hij is met dochter ingetrokken bij een vrouw met kinderen. Ze weet niet waar en heeft geen contact.
Ze zal haar hele leven moeten herzien en opnieuw moeten oppakken.
Met werken is ze zo'n 20 jaar geleden gestopt, op advies van haar man.
Ze heeft zich om het huishouden en later de opvoeding bekommerd.

Wat kan ik voor haar doen?
Ik maak maar een begin door haar te gaan helpen met de administratie.
Ik kan samen met haar gaan kijken naar mogelijkheden om woonruimte te vinden. Dat wordt lastig. En een vrouw van 44 wil niet graag beginnen op een klein kamertje drie hoog achter!
Verder kan ik naar haar luisteren. Met haar meedenken en op zoek naar passende oplossingen. Er voor haar zijn, zoals voor veel mensen zo belangrijk is!

Mir is moe

2007-10-24T17:34:00.001+02:00

Soms ben ik gewoon moe, net als vandaag: een dag vol met ingewikkelde situaties en veel multiproblem gevallen.
Die vergen veel van me. En niet in de laatste plaats is er de vraag: waar moet mee begonnen worden?! Er speelt zoveel en is zoveel aan de hand.
Dan pak ik mezelf beet en begin ik maar met het helpen invullen van een formuliertje, of het schrijven van een brief.
Stap voor stap. Het heeft jaren geduurd voor de problemen zo groot waren. Dan hoeft het ook niet in 1 dag opgelost te worden!
gelukkig zijn er ook kleine dingen. Voor mij klein, voor de ander soms zo groot.
Er gewoon zijn: luisteren naar een verhaal, het verdriet, de ellende. Dat lucht bij die ander soms al zoveel op!
Ik hoef niet de illusie te hebben dat ik altijd maar moet helpen.
Nu ben ik moe......

Meneer A.

2007-10-16T13:29:00.000+02:00

Meneer A is een ongeveer 40 jarige turkse man, die alleen zijn twee kinderen (15 en 9) opvoedt. Omdat hij zijn huur al 1 1/2 jaar bijna nooit heeft betaald staat de woningbouwvereniging op het punt de deurwaarder in te zetten waardoor uiteindelijk uithuiszetting zou kunnen volgen.
Mij is gevraagd (door de toch behoorlijk sociale medewerkers van de woningbouwvereniging) om eens bij hem langs te gaan en te kijken of ik hem kan bijstaan en de boel vlot kan helpen trekken.
Ik tref een vriendelijke, doch zeer simpele man. Zijn huis is netjes. Zijn post ligt in keurige stapeltjes op een kast. Er zijn echter nogal wat betalingsachterstanden.
Hij is blij met mijn komst en hoopt dat ik hem inderdaad kan helpen.
Hij blijkt al te zijn aangemeld bij de Stadsbank voor schuldhulpverlening en moet nog een paar weken wachten op verder vervolg. Hij wil echter niet in budgetbeheer, wat een voorwaarde is om iemand te helpen.
Hij blijkt een auto te hebben, die hij eigenlijk niet kan betalen. Hij leeft op bijstandsniveau.
Ik bespreek de auto met hem. Hoewel hij zegt deze niet te gebruiken wil hij geen afstand doen. Daarnaast mag hij niet rijden want zijn rijbewijs is in beslag genomen.
(toch gebeurde het een keer dat hij me mobiel belde en terwijl hij belde werd hij aangehouden door politie omdat hij belde tijdens het rijden!).
Ik leg hem uit dat hij echt zijn huur moet betalen, dat anders de gevolgen niet best zijn. Maar het Nuon klopt ook aan en het PWN dreigt met afsluiting.
Wat eerst?
Hij heeft de neiging het betalen van zijn huur maar steeds weer uit te stellen.
Ik ontmoet hem een aantal keer. Ik probeer met hem overzicht in zijn financiële situatie te krijgen.
Hij wil wel, maar toch ook weer niet.
Hij wil vooral zijn eigen zin doen, en stelt verkeerde prioriteiten.
De kinderbijslag gaat naar (te) dure spullen voor de kinderen. Daar is het toch voor? Zegt hij...
Ik leg hem uit dat het voor de kinderen ook van belang is dat ze daar kunnen blijven wonen, en dat daar misschien wel wat meer geld naar toe moet gaan.
Ik confronteer hem, maar het lijkt niet door te dringen.
Ik verteld hem dat hij toch echt aan budgetbeheer moet denken. Dat wil hij niet want dan hou je maar zo weinig per week over!...
Hij snapt het echt niet.
In feite houdt hij nu minder over. Als er via budgetbeheer afspraken zijn gemaakt, kunnen schulden worden afgelost, beetje bij beetje.
En ja: dan heb je weinig per week. Maar wel een basis die er continu zal zijn.
De laatste keer dat ik hem confronteerde werd hij een beetje boos op me.
Een nieuwe afspraak maken wil hij even niet.....

Soms moet ik ook maar loslaten, en mensen keuzes laten maken die ze zelf willen nemen. Ook al weet ik dat het niet goed zal aflopen!

Veelpleger

2007-10-13T10:53:00.000+02:00

Mijn hulp wordt ingeroepen door een collega van het buurtbeheer. Een jongen die daar zijn taakstraf doet heeft wat problemen. Of ik eens met hem wil praten?!
Ik maak een afspraak en kom bij hen op kantoor. Een simpele, op het eerste gezicht oprechte jongeman. Hij vertelt zijn verhaal.
Hij is opgegroeid op een kamp. Daarbij komt dat zijn hele omgeving zeer bekend is in het criminele circuit. Hij inmiddels ook. Hij is 25, heeft al enige jaren detentie achter de rug en moet nu nog een taakstraf. Niet mis dus.
Zijn verhalen gaan over mensen ombrengen, witwaspraktijken en andere criminele handelingen. Hij vertelt het als ware het heel normaal. Voor hem is dat ook zo: hij kent geen andere wereld.
Ik merk dat ik me geen raad weet. Ik blijf wel gewoon met hem in gesprek en probeer te ontrafelen waar hij mee zit. In het kort komt het er op neer dat hij wel los wil van dit wereldje, maar dat dat niet kan. Hij zou er op aan gekeken worden of in het ergste geval: op afgerekend worden.
Waar hij het meest mee zit is de dood van zijn moeder. Acht jaar geleden heeft hij haar gevonden: opgehangen, zelfmoord. Het laat hem niet los en hij heeft het nooit verwerkt. Ook heeft hij last van zijn eigen agressie en hij wil iets van een training doen om er minder last van te hebben.
Ik ben geen expert in rouwverwerking en spreek met hem af dat ik op zoek zal gaan naar iemand die hem kan begeleiden om dit een plek te geven.
Als ik thuis kom merk ik dat het me echt heeft geraakt. Ik ben niet bang maar voel me machteloos en ik wil niet te veel betrokken raken in die wereld. Ik moet het echt even laten zakken.
De volgende dag bel ik eerst met zijn (taakstraf-) begeleider van reclassering. Deze geeft aan dat hij deze jongen heeft verwezen naar maatschappelijk werk. Hij heeft zelf geen extra tijd gekregen uitgebreid aan de slag te gaan met hem. Hij kan hem alleen maar adviseren en moet de taakstraf bewaken. Daarna houdt het contact weer op en is iemand weer helemaal op zichzelf aangewezen.
Ik bedenk me dat de maatschappij op deze manier niet meewerkt aan vermindering van het aantal veelplegers. Uiteraard zal hij weer overgaan tot criminele handelingen; hij weet niet hoe anders met het leven om te gaan.
Ik neem vervolgens contact op met collega's van het maatschappelijk werk en vraag of er iemand in het team is die niet snel van slag is en die deze jongeman kan begeleiden met zijn rouwverwerking. Een van de mannelijke collega's kan en wil dit wel op zich nemen.
Ik heb niet veel gedaan, maar heb nu een klein beetje het gevoel in ieder geval iets in werking te hebben gezet.
Stiekem ben ik opgelucht dat ik het weer achter me kan laten!

Water!!!!

2007-10-04T17:16:00.000+02:00

Op het moment dat ik binnen stap zie en ruik ik het al: de emmers sop die in de gang staan om schoon te maken!
Het water is weer aangesloten en Kees is als een kind zo blij.
Ik ben blij met hem. Eindelijk, na negen maanden zonder, kan hij weer de normale gang van zaken en zijn huishouden weer oppakken.
Deze week kan niet meer stuk, zegt hij.
Eerst een fiets, daarna budgetbeheer gestart, nu het water, en als toetje kwam ik ook nog eens vandaag met een computer aanzetten. Die werden aangeboden op mijn werk tbv cliënten die niets te makken hebben. Afdankertjes van een organisatie die ze weg gaf.
Met een blij gevoel sluit ik een intensieve week af en kan mijn weekend beginnen!

Blij met een fiets...

2007-10-01T18:44:00.000+02:00

Vandaag was zo'n dag dat wederom succesjes werden behaald.
Ik begon mijn dag bij Kees.
Het budgetbeheer zou zijn opgestart en niet alles liep nog vlekkeloos. Ik dus vroeg naar hem toe, want hij zat al dagen zonder geld of uitzicht op een paar centen.
Vorige week had ik hem beloofd ook achter een fiets aan te zullen gaan.
Alles lopend moeten doen, met een slechte conditie, is soms gewoon te veel gevraagd.
Wetend dat Kees geen water had, kwam ik gewapend met termoskan koffie bij hem aan. We namen een lekker bakkie en ik bekeek de rekeningen en post. Vervolgens een paar telefoontjes en een afspraak gemaakt voor dezelfde dag om het budgetbeheer helemaal te laten starten. Daarvoor moet men, als de eerste uitkering bij de Stadsbank binnen is, eerst nog langs komen voor een handtekening en het doornemen van de voorwaarden.
Tja, al die regels: ik verzin ze niet!
(hieraan voorafgaand zijn er al enkele handtekeningen, formulieren etc de deur uit gegaan)
Omdat er nog tijd was togen we eerst naar een instantie waar tweedehands fietsen, in samenwerking met de politie, worden opgeknapt en verkocht. Ik had wat geld uit een fondsenpotje gehaald en we kochten een leuke opoefiets voor 60 euro.
Dat was voor Kees al een goed begin van de dag. Hij fietste vrolijk weg.
Een paar uur later zagen we elkaar weer bij de Stadsbank.
Inmiddels had ik al weer enkele telefoontjes gepleegd om weer eens over het afgesloten water te zeuren en te zorgen dat er actie ondernomen werd.
In het gesprek bij de Stadsbank werd verteld dat het budgetbeheer vanaf nu ging lopen. Elke week kan er dan op vrijdag een bedrag van 50 euro aan de kassa opgehaald worden. Alle lopende rekeningen worden betaald door de Stadsbank en alle overige rekeningen dient de cliënt in te leveren zodat daar voor gezorgd kan worden.
Tijdens dit gesprek, wat goed liep, kwam een van de medewerkers (die ik aan het werk had gezet) binnen met de mededeling dat het water betaald was en er binnen een dag of twee iemand langs zou komen om weer aan te sluiten!
(dit alles kon ze snel gaan omdat ik had geregeld dat Kees met voorrang langdurigheidstoeslag voor vier jaar kreeg uitgekeerd. Dit is een toeslag waar elke uitkeringsgerechtigde recht op heeft als hij langer dan 5 jaar van een minimum moet leven. Zoals vele anderen wist Kees niets van deze regeling. Ik kreeg het voor elkaar dat hij boven op de stapel terecht kwam.)
Wauw, opeens gaat alles dan zo snel, en lijkt het zo makkelijk.
Kees en ik verlieten zeer goed geluimd het pand.
Ik kijk uit naar het eerste verse bakje koffie bij Kees thuis....

Netwerken

2007-09-30T16:25:00.000+02:00

Maandenlang ben ik bezig geweest met netwerken.
Ik heb zo'n beetje alle sleutelfiguren in de wijk, waar ik aan het opbouwen ben, benaderd. Dan heb ik het over woonconsulenten van de woningbouwverenigingen, de wijkagent, fysiotherapeuten, het wijkcentrum en ga zo maar door.
Ik heb me overal voorgesteld en uitgelegd wat ik doe.
Iedereen is enthousiast, alleen...... nu nog die cliënten!
Maar nu merk ik dat het begint te komen. Langzaamaan druppelen aanmeldingen en verwijzingen binnen.
Ergens met niks beginnen is lastig. En dan ook nog als je je cliënten zelf moet/mag vinden. Ik weet nu in ieder geval dat ik goed kan netwerken!

Succesverhaal

2007-09-25T18:32:00.000+02:00

Zo nu en dan is er echt sprake van een succesverhaal.
In het geval van Sonya mag ik best een beetje trots zijn. Op mezelf maar zeker ook op haar!
Ik heb verteld over haar situatie: een jonge (dominicaanse) vrouw, partner een half jaar geleden plots overleden, en nu weer de boel op poten moeten zetten.
Goed naar haar luisterend heb ik haar naar een aantal organisaties doorverwezen.
Bij de ene organisatie volgt ze nu een cursus "met geld omgaan". iets waarvan ze aangaf dat ze dat echt niet beheerste. Bij de andere organisatie heeft ze aangeklopt om ondersteuning bij haar psychische problemen. Ze doet er nu een assessment en enkele leuke cursussen.
Verder zat ze met het probleem geen kachel te hebben.
Op marktplaats vond ik een aardige kachel. Ik mailde met de eigenaar en vroeg of er misschien wat van de prijs af zou kunnen omdat zij weinig geld heeft. Dat kon, geen probleem. Maar toen bleek er even helemaal geen budget te zijn, waarvan ik de mensen van de kachel op de hoogte stelde. Zij boden vervolgens de kachel gratis aan! En de kachel staat nu te pronken in haar huiskamer! Er bestaan nog goede mensen, die meedenken met een ander en niet alleen maar op geld of winst uitzijn. Hun winst bestaat uit het blij maken van een ander!
En Sonya is blij: heel blij! Ze voelt weer dat het leven haar toelacht en ze krijgt er steeds weer meer zin in. Ze zal me niet lang meer nodig hebben en dan kan ik zeggen: ik heb mijn werk goed gedaan!

Een nieuwe cliënte

2007-09-21T19:14:00.000+02:00

Sinds een week of zes ben ik in contact met een nieuwe cliënte.
Haar naam is Lenie, ze is 58 en leeft van een bijstandsuitkering.
Ze is bij mij aangemeld door de casemanager van sociale zaken.
Het doel van deze aanmelding was haar te ondersteunen bij het zoeken naar leuke dagbesteding of een cursus.
Waarom die ondersteuning nodig is, zul je je afvragen...
Het duurde om te beginnen al een poosje voor ik eindelijk contact met haar had.
Ik had haar een briefje gestuurd met een datum waarop ik haar wilde bezoeken.
Op de besproken dag gaf ze geen gehoor. Ik stond voor niets bij de deur.
Weer een briefje met het verzoek mij te bellen achtergelaten.
Na een week belde ze op. Ze vertelde te zijn gevallen en dat ze een hersenschudding had. We maakten een nieuwe afspraak, want ze had er wel zin in!
Vanaf het eerste moment dat ik haar schreef, tot de uiteindelijk eerste keer dat ik haar ontmoette, zaten bijna vier weken.
Lenie deed open. Een lieve vrouw, enigszins verwaarloosd uiterlijk, maar een goed mens.
Haar verhaal kwam druppelsgewijs. Een verleden met alcoholmisbruik. Langdurig werkloos (had vroeger in de zorg gewerkt, tot ze rugklachten kreeg). Een geisoleerd leven. Lenie had wel contact met de buren en met haar broers en moeder.
Maar wat ze nou eens zo graag wilde was iets voor zichzelf: iets leuks en niet iets van vrijwilligerswerk waar ze weer voor anderen moest zorgen.
Ook bleek ze erge behoefte aan nieuwe contacten te hebben. Mensen met wie ze eens wat leuks kon gaan doen, of een kop koffie mee drinken.
Maar om de een of andere reden kwam het er niet van en sloot ze zich thuis op.
En in sommige periodes sloot ze zich helemaal af en ging ze drinken.
Uiteindelijk werd ze daar niet vrolijker van en was dat ook niet hoe ze haar leven wilde leven.
Op zoek naar leuke dingen dus.......

Voor de volgende ontmoeting had ik allerlei folders voor haar opgezocht over allerlei soorten cursussen. We namen ze door en er zat wel wat bij.
Toch, vertelde Lenie, had ze voor dat soort dingen meer tijd nodig.
Langzaamaan begon mij te dagen dat ze eigenlijk wat bevreesd was om ergens naar toe te gaan. Om er op uit te gaan.
Onze derde afspraak gaf ze wederom niet thuis..
Na een week had ik haar eindelijk aan de telefoon, want die nam ze ook niet meer op.
Volgens zeggen had ze buikgriep en was ze in bed gebleven.

Eindelijk spraken we weer af en in dit gesprek stelde ik voor om de volgende keer samen op de bus te stappen en een kop koffie in de stad te gaan drinken.
Haar interesses waren me inmidddels duidelijk en ik had een paar ideeen gekregen.
Ze was erg enthousiast over dit plan!
Nu hebben we voor de volgende afspraak dus een uitstapje staan. Ik ben benieuwd of ze open doet!

Een week later:
Het verbaasde me bijna niet.... Lenie deed niet open. Een blik in de brievenbus bevestigde mijn vermoeden dat ze zich weer eens afgesloten had van de buitenwereld.
Een volle, uitpuilende brievenbus!
Ja, er zijn veel kleine dingen die iets vertellen over hoe het met iemand gaat. Jammer alleen dat ik geen contact met haar krijg. Ik wacht weer af.....

Wel of niet doen?

2007-09-21T19:02:00.000+02:00

Soms weet ik niet waar ik goed aan doe...
Bij Kees gaat eind van de maand het budgetbeheer lopen. Dan worden zijn rekeningen gewoon betaald en krijgt hij elke week geld gestort om die week mee rond te komen.
Omdat dat nog twee weken duurt, en ik wist dat hij helemaal geen geld meer had, had ik een beetje geld (15 euro) in een envalop in zijn bus gedaan.
Soms krijgt hij wat van vrienden en hij kan her en der altijd wel een beetje eten of een bak koffie krijgen. Omdat ik het rot voor hem vond helemaal niets zelf te hebben ging ik over tot deze daad.
Of ik er goed aan deed?!
Een paar dagen later sprak ik Kees. Hij zei dat hij eigenlijk geen geld van me wilde aannemen. Hij wilde vooral niet dat ik persoonlijk iets aan hem gaf. Als het nou uit een potje kwam van het werk, ok, maar uit mijn eigen portemonnee: liever niet.
Hij wilde het me terug geven.
Ik zei hem dat ik er geen boterham minder om zou eten en hij hopenlijk een boterham meer.
Hij zou het niet aanraken was zijn antwoord. Hooguit gebruiken voor de hond.
Dat werd uiteindelijk de deal!
Lastig dit soort dingen.
Ik doe dat ook vrijwel nooit. Heel soms heb ik het gevoel een aktie als deze te moeten ondernemen!

Lange adem

2007-09-02T13:35:00.000+02:00

Kees is blij met kleine dingen. Hij is een dankbaar mens om mee te werken.
Elke keer als er weer een beetje vooruitgang in het lange proces geboekt is, is hij tevreden en elke stap geeft hem weer een beetje meer hoop.
Op dit moment zijn we zover dat zijn schuld bij de zorgverzekeraar opgelost wordt dmv een samenwerkingsverband tussen de gemeente en de verzekeraar. Schulden ontstaan na 2006 kunnnen voor 3/4 worden kwijtgescholden en de rest wordt middels bijzondere bijstand afbetaald. Kees was blij met deze mogelijkheid en greep het met beide handen aan.
Vanaf juli dit jaar mogen er geen betalingsachterstanden zijn bij de zorgverzekeraar.
En hij liep 1 1/2 jaar achter. Omdat hij dacht dat de premie op zijn uitkering werd ingehouden. Beetje simpel gedacht, maar inmiddels heb ik goede hoop dat Kees langzaamaan bewuster wordt en dat dit soort dingen niet meer voor zullen komen.
Hij geeft ook aan altijd in budgetbeheer te willen blijven.
Budgetbeheer houdt in dat de vaste lasten automatisch worden betaald en het overgebleven bedrag in porties van weken wordt uitgekeerd.

Bijna twee maanden ben ik met hem bezig.
Er zou sprake zijn van schuldhulpverlening, maar hij staat nog steeds op de wachtlijst.
Inmiddels ben ik maar vast een start gaan maken en ben ik bezig overzichten van alle schulden te verzamelen. Hiervoor schrijf ik alle schuldeisers aan met het verzoek een overzicht op te sturen. Ik heb ze bijna allemaal binnen.
In overleg met een medewerker van de Stadsbank heb ik besloten de aanvraag wsnp samen met Kees gewoon maar te gaan regelen.
Zonder bemiddeling van de schuldhulpverleners.
Want als we nog langer moeten wachten vraag ik me af wannneer bijvoorbeeld zijn water weer aangesloten kan/mag worden.
Alle wegen om dat te bewerkstelligen zijn tot nog toe op niets uitgelopen.
Er werd gezegd dat als de schuldhulpverlening loopt en wsnp is aangevraagd, het water weer aangesloten kon worden. En ja, DAT duurt nog wel een paar maanden.
Het laatste bericht is dat het hoogstwaarschijnlijk weer aangesloten wordt als budgetbeheer loopt (als aanloop naar wsnp). En dit is hopenlijk deze maand het geval.
Soms vraag ik me af waar we allemaal zo ingewikkeld over doen.
De schuld bij het PWN zal in de wsnp waarschijnlijk kwijtgescholden worden, omdat er onvoldoende afloscapaciteit is. De rechter moet dit echter beslissen..

8 maanden geleden ging Kees voor het eerst naar de Stadsbank voor hulp bij dit probleem.
Nog steeds heeft hij geen water......
Zou jij het zolang uithouden? Kees blijft vrolijk, op een enkele dag na. En, zegt hij, dan moet er niemand in mijn buurt komen.

Sylvia wil niet meer....of toch wel?!

2007-09-02T12:15:00.000+02:00

Op een gegeven moment staat er een berichtje op mijn voicemail.
Ingesproken op een avond, rond 22.00.
Sylvia, aangeschoten, en dat is duidelijk hoorbaar.
Ze zegt geen hulp meer van ons of onze organisatie te wensen..
Ze is het zat en zegt het verder zelf wel te kunnen.
Op de achtergrond hoor ik de buurman zeggen: zou je dat wel doen?
Ja, zegt ze nog, en het bericht wordt beeindigd.
De volgende dag belt ze op
Met Sylvia, zegt ze timide.
Ik wacht af op wat gaat komen.
Ik had gister gebeld.... Ja zeg ik, ik heb de boodschap ontvangen.
Ze zegt dat ze spijt heeft en het zo niet bedoelde.
Ze was alles zat, alle bemoeienissen en (zachte) dwang haar tot aktie te krijgen.
Maar ze besefte toch ook wel dat ze zo niet verder kon en hulp wel degelijk nodig had.
Vandaag had ze zichzelf bij de lurven gepakt. Ze zat nog aan een glas water en vond dat ze afzakte de laatste tijd.
Ben benieuwd of ze weer wat motivatie kan opbrengen!

Twee alcoholisten

2007-08-26T11:51:00.001+02:00

Laatst vertelde ik over Sylvia. De vrouw die alcoholiste is en zonder biertje op te hebben niet de deur uit durft. Over haar valt nog veel te vertellen. Het zijn echter vaak zichzelf herhalende verhalen; haar leven lijkt soms een gebed zonder eind.
Wat ik nog niet over haar vertelde is dat ze een buurman heeft die ook alcoholist is. Bij hem spelen andere oorzaken en hij stopt zo nu en dan een tijdje. Als hij drinkt, drinkt hij veel en is er geen gesprek met hem te voeren. Als hij stopt is hij een leuke vent waar je goed mee kunt praten. Zowel Sylvia als Peter worden begeleid door een ambulant begeleider van de verslavingszorg en beide hebben zij gespecialiseerde thuiszorg, die bijvoorbeeld ook helpt met de post of die activiteiten met ze onderneemt. Daarnaast komt mijn collega, of ik, eens per week om te trachten enige beweging in de situatie te krijgen. Dat houdt bij Sylvia in: samen naar buiten gaan en iets ondernemen.

Met Sylvia ging het de laatste tijd niet zo goed. Ze had veel mensen over de vloer die ze vaak niet wilde. Ze kan geen nee zeggen, want dan is ze bang dat ze boos worden. Als gevolg vandien komen er allemaal zielepoten over de vloer, die nergens anders meer binnen worden gelaten omdat ze lastig zijn. Er zitten alcoholisten maar ook drugsgebruikers tussen. En ze blijven maar hangen, en drinken haar bier op, en maken er een zootje van! De vloer lijkt dan een grote vuilnisbelt. Hele pakken tabak lijken op de grond te liggen. De keuken staat vol met lege halveliterflessen bier. En Sylvia zet ze er niet uit. Ze heeft ook geen fut om op te ruimen. Het is dus gewoon een zwijnestal.
Met Peter ging het ook weer eens bergafwaarts. En als hij in zo'n staat is, wil hij de hele dag bij Sylvia binnen en bonkt hij om de haverklap aan de deur. Ze wonen op de eerste verdieping van een lage flat. Er is dus snel contact mogelijk.
Soms hebben ze steun aan elkaar, maar als beiden niet lekker gaan zijn ze elkaar eigenlijk alleen maar tot last.
De buren gingen alweer klagen, omdat het tot diep in de nacht doorging.
Ik kan me er iets bij voorstellen...

Waar zal dit eindigen?
Korsakov, geheugenverlies, een stukgedronken lijf?!
Er wordt niet of slecht gegeten. De alcohol vloeit onophoudelijk.
Beiden zijn nog geen 40, maar halen ze de 50 wel?

Mijn collega gaat, na haar langere afwezigheid door vakantie, maar weer een tijdje intensief aan de slag. Ze confronteert, maakt strakke afspraken, en blijft herhalen dat iedereen het ZELF moet doen. Sylvia weet het wel, maar heeft vaak de moed of kracht niet. Resultaat nu is is dat ze weer wat vaker nee durft te zeggen, mensen niet toelaat en af en toe de deur weer uitkomt. Haar huis gaat er weer wat beter uitzien. Omdat ik wat langere werkdagen heb ga ik ook af en toe langs. Ik ga met haar naar een tweedehandskleding winkeltje. Ze krijgt er weer zin in als ze wat anders doet dan alleen maar thuis zijn.
Het uiteindelijke doel: zelfstandig er op uit, zal wellicht nooit bereikt worden...
Het gaat in ieder geval nu weer even wat beter!

Methodiek

2007-08-21T19:11:00.000+02:00

De wijze waarop ik werk is niet altijd in een methode te vatten.
Soms lijkt het of ik maar wat aanrommel.
Toch zijn er termen die de lading dekken en waar ik me bij thuis voel.
Een van die methodieken is de presentiebenadering:

Presentie staat tegenover op afstand staan, distantiering. De presentiebenadering is een leefwereldbenadering; steeds wordt geprobeerd de afstand tussen professional en cliënt te overbruggen. Een bureaucratische omgang met problemen en mensen is de presentiebenadering vreemd. De presentiebenadering onderscheidt zich van een interventiebenadering. In de interventiebenadering staat de oplossing van gesignaleerde problemen centraal. Veel problemen laten zich echter niet - en zeker niet makkelijk of dadelijk - oplossen. In de theorie van de presentie wordt juist het tragische en het noodlottige doordacht en wordt onderzocht wat troost, wat `een liefdevolle omgang met onomkeerbaar lijden' vermag. De presentiebenadering is op te vatten als een alternatieve vorm van professionaliteit. Een vorm waarin niet het sociaal-technische en bedrijfsmatige produceren overheerst, maar waarin ruimte bestaat voor existentieel beraad, voor sturing op basis van reflectie, voor nabijheid, dialogische omgangsvormen, normatieve overwegingen en dienstverlening. De presentietheorie legt de vinger op een verwaarloosd aspect van allerlei soorten hulp en bijstand aan mensen. Het geeft naam aan dat tekort, beschrijft een alternatieve manier van doen en biedt zicht op de grondslagen ervan. Presentie is het aanwezig zijn bij mensen en groepen in de marge, om vanuit hun leefsituatie hen te ondersteunen in hun streven naar herstel en behoud van hun waardigheid en zeggenschap in zaken die hun bestaan bepalen en in hun zoeken naar perspectief in hun leven en samenleven.
De bedenker is Andries Baart. Doel is: "mensen in de marge aandachtig nabij zijn".

Ook kan de wijze waarop ik te werk ga " bemoeizorg" genoemd worden. Een tegenwoordig officiële en veel gebruikte term. Er zijn jaren geweest waarin de hulpverlening vond dat cliënten maar zelf moesten kunnen komen, en een duidelijk hulpvraag moesten hebben. Inmiddels zijn we er achter dat niet iedereen daartoe in staat is of de weg weet.
Bemoeizorg is ontstaan in de psychiatrie en werd als officiële term geintroduceerd door Henrie Henselmans in 1993. Inmiddels is in een handboek beschreven hoe bemoeizorg werkt en wat het inhoudt.
Bemoeizorg is meer vraaggericht dan de term suggereert, constateert de projectgroep achterin het handboek. De intentie is die zorg te verlenen die de patiënt nodig heeft. Vaak zullen het anderen zijn die bepalen wat goed voor hem is, omdat de patiënt zelf dat niet kan. Acceptatie door de patiënt van de geboden zorg is daarmee een belangrijk doel van de bemoeizorg. Het betekent dat de hulpverlener extra aandacht moet hebben voor zijn perspectief. Hij moet "weten aan te sluiten bij de soms bizarre leefwereld van de cliënt", "de betekenis kennen van psychiatrische symptomen en klachten kennen", "betrokkenheid uitstralen" en de patiënt "als het ware laten verlangen naar het volgende contact".

Om dat te bereiken zal de hulpverlener met grote regelmaat van rol moeten wisselen. Soms is hij onderwijzer of ouder, dan weer onderhandelaar of diplomaat. Of koopman, zoekend naar gemeenschappelijke raakvlakken en discussies vermijdend over controversiële onderwerpen. Behalve aandacht voor de patiënt zelf is het minstens zo belangrijk dat de omgeving erbij wordt betrokken. Het 'netwerk' moet zo stevig zijn, dat de patiënt niet afhankelijk blijft van de hulpverlening.
Bij bemoeizorg is het van belang dat alle betrokken partijen samenwerken teneinde een goed resultaat te kunnen behalen. Dat geldt zeker ook voor de professionals!

Afijn, mijn werk is niet zomaar in een vakje te plaatsen, maar deze twee vormen van zorg/ begeleiding komen wel erg in de buurt. Gelukkig hoef ik me niet aan 1 methode te houden en zet ik meestal gewoon op gevoel in wat ik denk dat op dat moment nodig is. Afgaan op intuitie is toch altijd nog een van de beste manieren van werken..... en dat past niet altijd in een hokje!

Teveel goede bedoelingen

2007-08-20T17:10:00.000+02:00

Goedbedoelde hulp kan ook wel eens teveel zijn!
Dat mocht ik vandaag meemaken. Ik belde Jolanda (uit mijn vorige blogje) om te polsen hoe het met haar was.
Ik dacht: we gaan thuishulp regelen, zorgen dat haar zoon naar de opvang of peuterspeelzaal kan en zodoende wordt Jolanda wat ontlast.
Ik kreeg een gestresste Jolanda aan de lijn en een heel relaas over me heen!
Ze had nog nooit zoveel gehuild als afgelopen week. Alleen het feit al dat ik van alles met ze besprak haalde zoveel naar boven.
Jolanda van slag, haar dochter over haar rooie..
Het wonderlijke aan Jolanda is dat als je maar 1 vraag stelt, je gerust een uur je mond kunt houden, want haar hele levensverhaal rolt er in 1 adem uit. Ongevraagd.
Dus alles wat naar boven kwam, was omdat ze dat zelf wilde vertellen.
Ze had het gevoel gekregen dat ik haar perse wilde aanzetten tot activiteiten en daarom van alles er omheen wilde regelen. En ze deden het al zolang met elkaar, en konden zo ook nog wel even verder...
Haar dochter was van slag omdat er een paar keer gesproken werd over de mogelijk nog korte levensduur van haar moeder.
Het lijkt een gegeven te zijn wat iedereen beseft, maar waar ze het liefst niet mee geconfronteerd worden.
Hoeft ook niet van mij.
Ik heb maar afgesproken dat ik ze even met rust laat. Ze kunnen me ten alle tijde bellen!

Bijstandsgerechtigden

2007-08-17T11:53:00.000+02:00

De mensen waar ik mee werk zijn over het algemeen langdurig aangewezen op een bijstandsuitkering. Bij vrijwel iedereen waar ik kom snap ik heel goed waarom ze (nu) niet kunnen werken.

Kees was tot begin 2000 zelfstandige. Hij had een onderhoudsbedrijfje en verhuurde zichzelf aan andere firma's. Hij kon er goed van leven en rondkomen. Een vrije vogel die deed waar hij zin in had en lange dagen maakte. Tot hij in het ziekenhuis terecht kwam met een hersenbloeding, een veel te hoog suikergehalte en in coma raakte. Hij was niet verzekerd en had dus geen recht op Wao. Na een periode van revalideren kwam hij in de bijstand terecht. Werken zoals hij dat gewend was zal nooit meer lukken. Het inkomen wat hij gewend was zal hij nooit meer ontvangen.

Een paar andere mensen waar ik over de vloer kom zijn alcoholist. Als je de verhalen hoort over hun jeugd en verleden kun je het bijna begrijpen dat het zover is gekomen.
Alcoholisme/verslaving valt onder te brengen in DSM-IV wat aangeeft dat het als ziekte gezien kan worden. Houdt niet in dat er niets mogelijk zou zijn. Wel dat het niet zomaar gaat en soms niet zal lukken wezenlijk verandering teweeg te brengen..

Dan heb je nog mensen die gewoon lichamelijk in slechte conditie zijn. Door ziekte of emotionele gebeurtenissen.
Ik kom sinds kort bij een vrouw over de vloer die een aangeboren vaatvernauwing heeft. Door verwaarlozing in haar jeugd is het te laat ontdekt en niet veel meer aan te doen. Zolang ze kon heeft ze gewerkt, maar nu lukt dat echt niet meer.
Ze heeft moeite toe te geven dat ze misschien hulp nodig heeft. Maar de praktijk van elke dag lijkt haar te dwingen tot het aanvaarden daarvan.
Ze heeft een dochter van bijna 18 en een zoontje van 2 1/2.
Laat ik haar Jolanda noemen.
Door de ziekte die ze heeft is haar levensverwachting nog maar kort. Ze zal hooguit 50 worden (ze is nu 37). Een operatie is mogelijk, maar zou inhouden dan haar ene been geamputeerd moet worden, inclusief een deel van haar heup. Hierdoor zal ze in een rolstoel terecht komen. Ze kiest ervoor dit niet te doen.
Gevolg is nu dat ze bijna niets kan. Ze heeft zoveel pijn dat ze de hele tijd moet bewegen, staan of op 1 bil op een stoel hangen. Haar dochter helpt haar bij alles, maar wil ook graag een studie doen. Dochter heeft een bijbaantje maar zegt vaak af omdat Jolanda hulp nodig heeft. Hulp in en rond huis, en met het kleine joch.
Mocht ze komen te overlijden zal haar dochter de zorg van het zoontje overnemen.

De casemanager had bedacht dat Jolanda misschien wel weer wat kon gaan doen en had haar aangemeld voor een leer/werktraject.
Mijn collega trajectbegeleidster vroeg mij bij het intakegesprek te zijn, omdat ze al snel de indruk kreeg dat dit traject geen haalbare kaart was, maar mijn bemoeienis misschien wel iets zou kunnen opleveren.
Dat bleek ook zo te zijn en ik ben in gesprek gegaan.
Het werk-traject werd afgeblazen en ik maak een inventarisatie van de situatie.
Over Jolanda zal ik vast nog meer vertellen. Ik ben nog maar net begonnen....
Ik zie een situatie die uit zijn verband is gerukt. Een dochter die zich verantwoordelijk voelt, teveel doet en daardoor geremd wordt in haar eigen ontwikkeling. Een zoontje die te kort komt, die vaak een huilende moeder om zich heen heeft die geen energie kan opbrengen om ook leuke dingen met hem te doen. Hij heeft geen andere kleine kinderen om zich heen. Geen voorbeelden, geen speelkameraadjes. Hij is zijn moeder vaak te veel en vraagt als gevolg vandien veel negatieve aandacht.
Jolanda die nergens iets leuks uit kan halen omdat alles eigenlijk te veel is.
Ze lijken vast te ziten in een patroon, met zijn drieen.
De vaders van de kinderen zijn uit beeld. Een is overleden, de andere zit in detentie.
We maken een positieve start. Ik vertel over mogelijke ondersteuning in haar situatie en ze zegt: "het is voor het eerst dat iemand me vertelt dat er van alles mogelijk is".
We gaan aan de slag!

Een moment van bezinning

2007-08-16T18:54:00.000+02:00

Soms voel ik me gewoon zo'n bezeten hulpverlener die zich helemaal vastbijt in de problematiek van de cliënt. Dan vraag ik me wel eens af waarom ik het zo doe?!
Er zijn er niet veel die soms dagen met 1 persoon bezig zijn, om maar uiteindelijk een klein dingetje geregeld te krijgen!
Moet ik misschien denken: die cliënt doet het al zolang op deze wijze, dan kan ie ook nog wel even wachten... Of moet ik vooral gewoon stug verder gaan op mijn eigengereide wijze?!
Ik weet inmiddels echt wel dat:
-problemen die al heel lang liggen ook nog wel wat langer kunnen wachten, maar hoop doet leven en geeft mensen soms een nieuwe impuls
-ook al verbetert er NU iets aan zijn/haar situatie, wil dat niet zeggen dat deze persoon vanaf nu anders gaat leven of nooit meer dezelfde fouten maakt
-je veel geduld moet hebben, ook al vervalt iemand in dezelfde fout
-ik als hulpverlener vaak meer voor elkaar krijg bij anderen uit het vak dan de cliënt ooit zou lukken: die stuit op vaak dichte deuren
-ik alles uit de kast zal halen om de cliënt tot hulp te zijn, en daarvoor soms over grenzen moet durven stappen en brutaal moet zijn
-ik mensen echt weer blij zie worden op het moment dat er weer eens iets positiefs gebeurt

Maar waar ik me zo druk om maak is de stugge houding van sommige dienst- cq hulpverleners.
Er zijn er maar weinig die een stapje verder durven of willen gaan. Een stap die soms heel klein is maar zoveel oplossingen en bijdrage aan iemands welzijn kan bieden. Maar dat past niet binnen de kaders van hun werk, of uren.

Een klein voorbeeld daarvan komt uit de praktijk van de dag. Voor Kees, de jongen met wie ik al even bezig ben om zijn schulden te regelen en nu zijn water aangesloten te krijgen, had ik een aanvraag "bijzondere bijstand" ingediend bij de sociale dienst. Ik kreeg te horen dat de aanvraag afgewezen wordt, want daar is de bijzondere bijstand niet voor. En bovendien (!!?!) zat hij al vanaf januari zonder water en maakte een paar maanden ook niet meer uit! Hij kon dus blijkbaar prima zonder water....
Ik legde de situatie uit, dat ik betrokken ben en hem ondersteun, dat hij geen goede gezondheid heeft en ik me daar serieus zorgen over maak, maar dat mocht niet baten. De casemanager bleef bij haar standpunt.
Ik heb met een diepe zucht opgehangen. En dan moet ik ze ook nog te vriend houden, anders krijg ik nooit meer wat voor elkaar!
Gelukkig heb ik voor dezelfde cliënt een paar collega's zo gek gekregen even mee te helpen en denken. En is nu, dank zij een schuldhulpverlener van onze organisatie, in ieder geval een aanvraag voor budgetbeheer ingediend.
Dit doen zij dan toch ook maar even tussen de regels (en in hun kostbare tijd) door!
Als budgetbeheer is opgestart kan mogelijk zijn water weer aangesloten worden, omdat dan weer betaald zal gaan worden!

Terugkomend op het begin van mijn relaas: ik blijf het lekker doen zoals ik het doe. Zolang ik maar kritisch blijf en mezelf af en toe afvraag WAAROM ik het zo doe is het goed. Ik blijf erbij dat mensen zelf keuzes maken, maar soms niet in staat zijn het roer om te gooien. Ik zie door de wijze waarop ik werk verandering en vooral af en toe weer een meer tevreden mens!

De oma van Kees

2007-08-10T15:59:00.000+02:00

Kees zijn oma is overleden. Zij was zijn alles...
Zijn moeder overleed toen hij klein was en oma heeft hem min of meer opgevoed.
Verder heeft hij geen contact meer met familieleden.
Bij oma kwam hij een paar keer per week. Hij deed boodschappen voor haar, wat klusjes en vooral praatten ze veel met elkaar.
Dit gebeurt net in een periode waarin intensieve samenwerking van groot belang is om verbetering aan te brengen in zijn situatie.
Ik heb hem huilend aan de telefoon. Van hem hoeft het allemaal niet meer...
Ik doe wat peptalk en spreek af hem de volgende dag weer te bellen. Eigenlijk had ik die dag langs willen gaan om hem wat handtekeningen te ontfutselen, maar daar heeft hij echt geen zin in.
Ondertussen verricht ik bergen werk en ben ik zomaar een dag met zijn administratie en schulden bezig.
Ik bel met zijn casemanager van de Gemeente, ik bel met schuldhulpverlening, schuldeisers, etc.
Ik probeer voor elkaar te krijgen dat zijn schuld bij het PWN (870 euro) betaald kan worden uit een lening bij bijzondere bijstand, wat dan later weer meegenomen kan worden in de schuldhulpverlening. Dan zou hij in ieder geval weer water hebben.
Als ik niets doe zal er pas iets veranderen als de schuldhulpverlening gestart is en dat kan nog wel een paar maanden duren.
Hoewel iedereen meedenkt en behulpzaam is, wordt het een hele klus.
Om bijzondere bijstand aan te vragen moeten er tal van papieren ingevuld worden, kopieen gemaakt van allerlei zaken en handtekeningen gezet worden.
Dan is ook nog de kans groot dat het afgewezen wordt en we een nieuw kanaal moeten zoeken! Antwoord op deze aanvraag zou ook zomaar een paar weken op zich kunnen laten wachten.
Daarnaast meld ik hem aan voor de collectieve ziektekostenverzekering via de Gemeente. Dat levert hem korting op en het wordt op zijn uitkering ingehouden, wat inhoudt dat hij in ieder geval weer betaalt.
Zijn schuld bij de zorgverzekeraar is ruim 6000 euro (als het inmiddels niet meer is), en die kan maar beter niet groter worden!
Gelukkig staat Kees vandaag weer open voor contact en tref ik hem bij de koffieshop, waar hij zijn vrienden om zich heen heeft die hem erg ondersteunen in zijn verdriet.
Hij zet overal handtekeningen onder en geeft aan blij te zijn. "Ik doe het allemaal voor oma", zegt hij. "Ze moet trots op me zijn"!

Hij gaat alle rode kaartjes op de post doen (om al zijn bingo- postcode- en bankgiro loterijen op te zeggen), en ik vervolg mijn klus.
We zijn nog lang niet klaar, maar stap voor stap wordt gewerkt aan verbetering. Ik moet ook niet te snel willen...

Samenwerking

2007-08-10T13:34:00.001+02:00

In het vorige verhaal schetste ik een multiproblem gezin.
Het vervolg op de hulpverlening aan dit gezin heeft alleen plaats kunnen vinden door een goede samenwerking met verschillende instanties.
Gelukkig lukt dit af en toe nog!

De medewerkster van de ggd was zoals gezegd bij hen langs geweest.
Zij werd ontvangen in een kamer boven in het huis, omdat de honden teveel last zouden geven in de huiskamer. Misschien was er wel sprake van enige schaamte, want deze colega vertelde dat het huis helemaal kaal is. Er ligt geen vloerbedekking, er is bijna niets...
De ontvangstkamer was echter redelijk aangekleed.
Er bleek inderdaad sprake te zijn van veel verschillende problemen die het leven wat lastig maken, zoals bijvoorbeeld een muizenplaag die ervoor zorgt dat ze nog maar 1 gaspit kunnen gebruiken (de rest is weggeknaagd..)en waardoor ze geen voedsel kunnen bewaren. Gif strooien tegen de muizen willen ze niet want ze zijn bang dat de honden dat binnen zullen krijgen.
Afijn, dat is een probleem wat later aangepakt kan worden, er is die dag in ieder geval een voedselpakket geregeld, zodat de mensen een paar dagen te eten hadden.
In de loop van de week is er contact opgenomen met de uitkerende instantie, en is na veel heen en weer gebel en overleg de uitkering weer opgestart. Dit lukte alleen maar omdat de medewerkster van de ggd hier op aangedrongen heeft en de situatie vanuit haar visie belicht heeft. Dit houdt in de de mensen niet meer uit hun huis gezet dreigen te worden omdat de huur kon worden betaald.
Met elkaar hebben we nog overlegd over de juiste zorg/begeleiding aan het gezin. Het is eigenlijk een wonder dat dat niet is opgepakt toen de kinderen uit huis geplaatst werden.
Ze zijn hiertoe aangemeld bij het Schakelstation.
Er was enige twijfel over de juistheid van deze aanmelding, omdat het Schakelstation bedoeld is voor mensen die of dakloos zijn, of de zorg mijden.
In dit geval heeft het paar wel hulp gezocht, echter pas op het moment dat de nood echt hoog was en verder lijken ze elke bemoeienis van hulpverleners te mijden.
Vanuit het Schakelstation zal een zorgmentor aangewezen worden, die zich instelt op langdurige en zorgvuldige begeleiding.
Er wordt dan goed gekeken naar wat voor soort begeleiding noodzakelijk is en het beste bij de mensen zal aansluiten.

Bij deze: dank aan alle mensen die hebben meegwerkt deze situatie vlot te trekken!

Folie a deux

2007-08-04T16:59:00.000+02:00

Multi problem gezinnen: Gezinnen of cliënten die vaak moeilijk te bereiken zijn.

Een definitie:

De situatie van deze cliënten kenmerkt zich door een vaak lange geschiedenis in de hulpverlening met wisselend succes. De gevolgen zijn een geringe motivatie voor (nieuwe) hulpverleningstrajecten en het dieper wegzakken in problemen.
Verder is er sprake van:
· Meerdere problemen op meerdere levensgebieden
· Kans op ingrijpen van buitenaf
· Meerdere hulpverleners die actief zijn of noodzakelijk zijn
· Een zwaar accent op de noodzaak tot initiatiefnemende hulpverlening.

Onlangs kwam ik in aanraking met zo'n gezin.
Ik werd gebeld door de man van het paar. Mijn collega had 1 keer contact met ze gehad en ze doorverwezen naar het algemeen maatschappelijk werk.
Hij vroeg om hulp, omdat ze de uitkering deze maand niet binnen hadden gekregen. Er was al schuld bij de woningbouwvereniging en ze waren bang uit huis gezet te worden.
Ik sprak met ze af op kantoor, want ze wilden niet dat ik bij hen langs kwam.
Voor ze kwamen stelde ik me op de hoogte van de informatie die al binnen onze organisatie bekend was.
Eerder hadden ze zich gemeld bij schuldhulpverlening. Bemoeienis van de Stadsbank bleek lastig omdat het vorige saneringstraject nog maar een paar jaar tevoren afgesloten was, en dit dan 10 jaar niet meer mag plaatsvinden.
Huurachterstand was mede ontstaan omdat een van de (7!) honden een operatie nodig had die ruim 500 euro kostte. Met de verhuurder was de afspraak gemaakt binnen een paar weken tot betaling over te gaan. Dit zou nu dus niet gaan lukken.
Ik ontving ze dus op kantoor. Zij een opgemaakt poppetje met een laag plamuur op haar gezicht, hij een wat verwaarloosd uiterlijk. Ze waren allebei 52. Beiden hadden een penetrante lucht om zich heen hangen.
Bleek dat de uitkering was stopgezet omdat meneer een (verplicht) werktraject had moeten aanvaarden en hij had dit geweigerd. De reden hiervoor was volgens hen dat hij zijn vrouw niet alleen kon laten. Er was bij haar sprake van veel lichamelijke klachten en een angst- en paniekstoornis. Volgens hen veroorzaakt door ruzie met de buren, zo'n vijf jaar geleden. "Alemaal drugshandelaars en hoeren...". Er was toen sprake van veel agressie, waardoor ze zich niet meer veilig voelden, en zij "getraumatiseerd" was.
In het gesprek bleek dat de man best wel aan het werk wilde, maar zijn vrouw hield dat tegen. "Van mij mag ie werken hoor, maar ik sta niet voor de gevolgen in", zei ze dan. Ik vroeg wat er met haar kon gebeuren, daar had ze geen antwoord op. Ik stelde dat er misschien gekeken moest worden naar haar situatie en dat wellicht hulp noodzakelijk was. Ook liet ik doorschemeren dat zij hem tegen leek te houden, en dat daardoor de situatie zo uit de hand liep. Daar werd ze erg boos om, want alles kwam door de situatie met de buren.
Wat ik ook probeerde, hoe ik het ook probeerde, ik kwam niet door hun eenzijdige gedachtengang en eigen belevingswereld heen. Ze vulden elkaar aan en bevestigden elkaar.
Ze hadden als oplosing bedacht dat ze als figurant (via castingbureau's)wilden gaan werken, of samen voor een begrafenisondernemer. Hij kon dan chauffeuren, zij de koffie schenken...
Ik schetste dat het een leuk idee was, maar niet erg realistisch. Daar wilden ze niets van horen.
Op gegeven moment heb ik het gesprek afgesloten, omdat ik niet verder kwam. Ik gaf ze was geld mee voor boodschappen en zei toe me te beraden op de te nemen stappen en mogelijkheden.

Met een collega de situatie vervolgens doorgesproken en op een rij gezet wat ik zou kunnen doen. Een "folie a deux", noemde hij de situatie. (*Waanstoornis die door twee of meer personen met nauwe emotionele banden wordt gedeeld. Slechts een persoon leidt aan een echte psychotische stoornis, de wanen zijn bij de ander(en) geïnduceerd en verdwijnen gewoonlijk wanneer de personen worden gescheiden)
Ik belde met de ggd om te informeren of dit gezin bekend was. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Het verhaal werd steeds groter. Het scheen dat ze twee kinderen hadden, die onder toezicht gesteld waren. Een aantal jaren eerder was de ggd ingeroepen, bij de problemen met de buren, maar ook omdat er een muizenplaag was en uitwerpselen van de honden in huis. Ook toen werd over "folie a deux" gesproken.
Als je het vanuit die invalshoek bekijkt, is het bijna begrijpelijk dat de man vond dat hij niet aan het werk zou kunnen gaan en zijn vrouw alleen moest thuislaten.
Er is dan sprake van een zieke, symbiotische gezinssituatie.

Uiteindelijk heb ik met de ggd afgesproken dat ze de volgende dag een huisbezoek zouden afleggen. Tegelijk zouden ze een voedselpakket voor de mensen aanvragen en kijken of nog te onderhandelen viel met de woningbouw. Wellicht wordt er nu een "bemoei-) zorg traject opgestart, want zo kan het niet verder.

Je kunt denken: ach, het is de eigen verantwoording van mensen... maar straks staan ze op straat, en veroorzaken ze de samenleving alleen maar meer ellende en overlast. En uiteindelijk wil niemand dakloos zijn, en gewoon leven op zijn eigen manier, ook al lijkt dat voor de buitenwereld heel ongezond!
Hoe dit afloopt? Ik kan het niet voorspellen.
Ik zal hier verslag doen van het vervolg.

Meneer Yousef

2007-08-01T22:42:00.001+02:00

Yousef was een man van ongeveer 55, afkomstig uit Iran.
Omdat hij een poosje naar Iran was geweest en zijn huur niet was betaald door de onderhuurders, werd hij uit zijn huis gezet in Heemskerk.
Hij kwam op straat terecht en werd verwezen naar Haarlem, omdat dat de “Centrum-gemeente” is. Dat houdt in dat alle daklozen uit omliggende gemeentes daar opgevangen worden. Hij meldde zich bij de nachtopvang bij het Leger des Heils.
Dat was een plek waar hij bijzonder ongelukkig van werd. Hij was depressief en slikte daar ook medicijnen voor. Hij was eigenlijk een heel beschaafde, zorgzame en vriendelijke man. Totaal niet op zijn gemak tussen de doorsnee dakloze, die toch vaak alcohol of andere middelen nuttigt.

Via een omweg kwam hij bij ons terecht en zijn we aan de slag gegaan een beter onderdak voor hem te vinden en regelen. Na een poosje was dat gelukt en kon hij voor een aantal maanden terecht in een tijdelijke voorziening, waar hij een eigen kamer had.
In de tussentijd besprak hij zijn twijfel of hij terug zou gaan naar Iran. Deze wens nam meer en meer zijn leven in beslag. In Nederland had hij niets, geen familie, geen vrienden, geen werk, geen netwerk. Een eenzame man, die ik vaak op straat tegen kwam. Zonnebril op (weer of geen weer) en altijd met een plastic boodschappentas in zijn hand. Dan zei hij “dag mevrouw M, hoe gaat het met u”? Het leek of ik hem overal zag wandelen, alsof wandelen zijn levensdoel was geworden. Hij vroeg zelfs een paar keer of ik met hem wilde wandelen.. Een paar keer per week kwam hij op kantoor en vroeg dan altijd: “Is meneer Geert er”? Geert hielp hem met administratieve zaken en het oplossen van de schulden waren ontstaan. Daarnaast zijn ze gaan werken aan de terugkeer naar Iran. Dit bleek namelijk een reële optie!

Inmiddels is meneer Yousef terug naar zijn vaderland. Hij heeft een levenslange (kleine) basis uitkering meegekregen, inclusief ziektekostenverzekering. De deal is dat hij daarmee zijn verblijfsdocument voor Nederland op heeft moeten geven, en dus nooit meer terug mag komen. Ik hoop dat hij zich zal redden…..

Meneer de Bruin

2007-07-29T18:51:00.000+02:00

74 is hij. Hij is slechthorend, slechtziend en loopt moeizaam. Hij woont echter nog steeds op zichzelf. Een paar jaar geleden is hij in beeld gekomen bij de organisatie waar ik voor werkte. Dit was n.a.v. een melding die bij de GGD terecht kwam. Er was sprake van geluidsoverlast en vervuiling. De heer de Bruin leefde zijn eigen leven, scharrelde wat rond en was erg argwanend naar mensen toe die hij niet kende. Niet raar als je bedenkt dat hij alles verkeerd verstond en geen gezichten kon onderscheiden. Hij leefde al zo lang in een isolement en in zijn eigen wereldje…
Het heeft mijn collega een paar maanden gekost bij hem binnen te komen. Steeds weer bij hem langs gaan, proberen in contact te komen en vervolgens het vertrouwen te winnen om bij hem binnen te mogen. Na een lange aanloop is het haar gelukt thuiszorg te regelen, die nu twee keer per week langs komt. Om hem te helpen zijn huis wat op orde te krijgen en zichzelf beter te verzorgen. Tot zover het begin van de hulpverlening.
Ik kwam op het toneel toen alles al liep. Ik nam het contact grotendeels over van mijn collega, die het erg druk had met andere clienten.
Elke maandag morgen begon ik mijn werkweek met een bezoek aan meneer de Bruin. Hij stelde zich met zijn voornaam voor, maar om de een of andere reden bleef ik hem meneer noemen. Hij was ook eigenlijk een echte heer, met ouderwetse normen en waarden. Ondanks zijn rommel en (zelf-)verwaarlozing.
Mijn contact met hem moest nog opgebouwd worden, maar na enige tijd waardeerde hij mijn komst en konden we het goed met elkaar vinden.
Als ik aankwam zat hij vaak buiten op zijn tuinhekje, of was hij de stoep aan het vegen. De koffie was zo’n beetje klaar. En dan begon het ritueel, wat zich week na week herhaalde. We namen de post door, we dronken koffie, rookten een sigaretje, ik las de Aldi-folder voor (alleen non-food, zei hij altijd, terwijl de prijzen steevast omgerekend werden naar guldens) en hij besprak wat hij kwijt wilde. We maakten wat grapjes en het was goed.

Ondertussen wierp ik een blik op de keuken, de kachel, en zijn rommel. Was het erger geworden of kon het er nog mee door?..
Na 1 ½ uur wurmde ik me met moeite van zijn aandacht los en sprong opgelucht en wat vermoeid op de fiets om naar de vergadering op mijn werk te gaan.
Als ik met de auto kwam wilde hij altijd graag meerijden naar de stad, waar hij zijn vaste route en adressen afliep voor koffie of een praatje. Tikkend met zijn loopstokken zag ik hem dan uiteindelijk uit het zicht verdwijnen.

Wat nog meer te vertellen over deze kleurrijke, eenzame man?
Hij is typisch het soort man die door zijn beperking en voorkomen door veel mensen genegeerd wordt. Hij komt vaak wat knorrig over. Dat komt mijns inziens voornamelijk doordat hij niet goed verstaat wat men zegt; niet goed ziet waar hij loopt en door zijn eigen belevingswereld, die vaak is blijven hangen bij vervlogen tijden.
Hij doet alles op gevoel. Zijn oude vak was kleermaker, en hij voelt altijd goed ergens aan om af te tasten hoe iets werkt of wat het is. Zijn post wordt altijd heel keurig met een brievenopener opengemaakt.
Een maand geleden nam ik afscheid van hem. Ik had een andere baan. Met spijt in mijn hart zei ik hem gedag.
Een paar weken na mijn afscheid kreeg ik te horen dat hij in het ziekenhuis lag. Zo gezond als hij altijd leek, was hij plots opgenomen met een kwaadaardig gezwel in zijn alvleesklier. Ik heb hem nog opgezocht. We hebben samen buiten een sigaretje gerookt en koffie gedronken….. net als altijd.

ADHD?

2007-07-22T14:00:00.000+02:00

Ik neem mijn collega waar tijdens haar vakantie. Op een dag komt er een e-mail binnen van ene Jaap. Jaap zat niet bij de clienten die ze aan mij overdroeg of waar ik iets mee moest doen.
Een ietwat warrige mail. Over dat de aanvraag schuldsanering nog steeds niet rond is, en dat zijn stofzuiger nu ook al stuk is… Wat te doen?
Ik bel Jaap op. Vraag wat er aan de hand is en biedt mijn hulp aan.
Een nieuwe stofzuiger lijkt van levensbelang. Ik zeg hem mijn best te zullen doen.
Ik neem contact op met een organisatie die belangeloos spullen verstrekt aan mensen die niets te makken hebben (spullen die ze zelf krijgen van weer andere mensen..). Helaas is er op het moment geen stofzuiger in het magazijn. Ik sta met deze wens boven aan de lijst.
Dat kan ook wel even duren. Ik besluit daarom een noodfonds aan te schrijven, wat speciaal voor dit soort gevallen is.
Om dit te doen moet ik wat gegevens hebben van Jaap, en spreek ik bij hem thuis af.
Jaap blijkt in een leuke studio in het hartje van de stad te wonen. Hij is een knappe man van ruim 40, goed gekleed en geproportioneerd.
Jaap schenkt zichzelf een glas wijn in en vraagt of ik koffie wil. Ja, hij had gister teveel gedronken en moet dat even wegwerken. Normaal drinkt hij niet zoveel..
Ik leg hem uit over het fonds en de gegevens die ik daarvoor nodig heb.
Maar zo makkelijk gaat dat niet. Jaap vertelt zijn verhaal. In flarden en brokjes. Hij wil het kwijt. Hij is druk en chaotisch, vliegt van de hak op de tak en is vrij associatief. Van het ene onderwerk komt hij op het andere. Ik verneem dat hij fotomodel is geweest, in Milaan heeft gewerkt, een eigen bouwbedrijf heeft gehad, een kind heeft, en hoor over alles wat fout ging.
Tussendoor probeer ik hem te focussen op wat ik kom doen. Ik klop hem op zijn hand om hem terug te brengen bij het onderwerp. Na 1 ½ uur heb ik eindelijk zijn gegevens en gaan we nog even een paar kopietjes maken van wat afschriften.

Als ik eindelijk wegfiets ben ik doodop.
De volgende dag krijg ik een e-mail. Ik had iets in hem wakker gemaakt met mijn aanraking. Hij had zin me te knuffelen. Hij voelde zich weer vrolijk. Je zal me wel een rare vinden zei hij..
Pfft, ik heb maar terug gemaild dat ik gelukkig wel gewend ben met rare snuiters te werken. En dat het niet mijn intentie was op die wijze iets in hem wakker te maken.
Volgende keer toch maar beter opletten als ik iemand een bemoedigend klopje geef!

...twee weken later: het geld van het noodfonds is er en we spreken af bij een winkel om de stofzuiger te kopen. Hijgend komt Jaap binnen, onder de verfspatten. Hij is aan het klussen bij iemand en verdient zo wat geld bij. Ik vraag me af waar ik al die moeite voor gedaan heb?! Toch is hij blij met zijn nieuwe huishoudelijke apparaat, en vooral is hij verbaasd dat dat zo makkelijk is gegaan....

Hij tevreden naar huis, ik fiets met gemengde gevoelens weg. Hij is en blijft een ritselaar!

Sonya

2007-07-21T22:16:00.000+02:00

Wanneer ik bij haar binnen kom kan ik mijn kont bijna niet keren in alle rommel. Het hele huis staat vol met dozen, tassen en huisraad. Ik wurm me tussen de spullen door en ga op een stoel zitten die midden in de kamer staat. Sonya is net verhuisd.
We gaan zitten met een kopje thee en ik vraag haar naar het mooie schilderij aan de muur. Hierop volgt haar emotionele verhaal.
Vijf maanden geleden is haar verloofde plots overleden. Ze waren negen maanden samen en hadden grootse plannen. Deze avond hadden ze net gegeten en terwijl Sonya in de keuken was hoorde ze een raar geluid uit de kamer komen.
In de paar minuten dat ze weg was, was haar geliefde dood neergevallen! Zomaar, zonder reden. Hij rookte niet, dronk niet en leefde gezond. Hij overleed aan een longembolie op 49 jarige leeftijd.
Haar verhaal is tragisch.
Ze is een hoog opgeleide vrouw, van zuid-amerikaanse afkomst.
Ze kwam 8 jaar geleden naar Nederland, voor de liefde. Met deze liefde liep het na jaren van veel problemen mis. Daarna kwam ze haar laatste vriend tegen. Het was liefde op het eerste gezicht en ze waren erg gelukkig met elkaar. Er was sprake van kinderwens en een huwelijk.
Het huis waar ze nu net woont kreeg ze nadat ze een urgentie kreeg. Ze kon niet meer vertoeven in hun oude woning.Dit huis is goed: ze kijkt uit op de boom waar ze dol op is, en waar ze een mooie foto van haar namen toen de boom bloesem had. Van deze foto heeft haar vriend het schilderij gemaakt…..

Kees

2007-07-21T22:15:00.000+02:00

Kees oogt heel stoer. Van het type “gouden kettinkjes, tatoeages en macho gedrag”.
Al snel is mij duidelijk dat dat alleen maar de buitenkant is en blijkt hij een hele lieve jongeman te zijn, die erg begaan is met alles en iedereen.
Ik kom bij Kees om hem te helpen overzicht in zijn schulden te krijgen, zodat hij schuldhulpverlening kan aanvragen.
Een stapel post ligt ongeopend in een kast. Het water is al maanden afgesloten.
Kees wil graag weer aan het werk, maar zegt niets te kunnen zolang hij geen water heeft. Hij kan zich niet douchen, niet schoonmaken of het toilet gebruiken.
Hij lijkt te berusten in deze erbarmelijke omstandigheden.
Alles zit hem tegen, maar hij blijft lachen en vrolijk. “Heeft geen zin om bij de pakken neer te gaan zitten” zegt hij. "ik blijf optimistisch".
Kees heeft een hersenbloeding gehad, lijdt aan suikerziekte, heeft hartproblemen en van alles en nog wat meer. Familie heeft hij niet meer, behalve zijn oma die in een verzorgingshuis woont.
Samen brengen we orde in de stapel papieren. Het lucht hem zichtbaar op. Als hij alleen is weet hij niet waar hij moet beginnen en doet vervolgens maar niets meer.

In de weken hierop volgend gaan we naar de Stadsbank en melden hem aan bij schuldhulpverlening. Aangezien er een wachttijd van een week of drie is maak ik vast een begin om de meest dringende zaken aan te pakken. Inmiddels blijkt dat een hoop deurwaarders het al opgegeven hebben omdat er toch niets te halen valt bij hem. Dat haalt in ieder geval wat druk van de ketel en erger dan het nu is kan het bijna niet worden. Het nieuwe zorgstelsel heeft er in ieder geval voor gezorgd dat hij nog steeds verzekerd is, ook al heeft hij al anderhalf jaar geen premie betaald! Zijn schuld over die periode is 1800 euro, maar daarvoor heeft hij een schuld van ruim 5000 euro opgebouwd! Wat te doen? Eerst aanmelden voor collectieve verzekering via de uitkering. Dan wordt het geld op zijn inkomen ingehouden, kost het minder en wordt er in ieder geval weer betaald. Verder werken we samen. Ik geef hem kleine taken en doe zelf veel waar hij geen eens erg in heeft. Hij doet alles wat ik hem vraag.
We leren elkaar steeds beter kennen. Op gegeven moment verzucht hij dat hij wel een vriendin zou willen, maar dat dat nu echt niet kan in zijn situatie. Hij komt ook niemand tegen. Ja, JIJ, zegt hij, "maar jij bent mijn maatschappelijk werkster, en dat kan niet he"?! Hij kijkt me olijk aan terwijl hij dat zegt. Ik heb van hem niets te vrezen, het is begrijpelijk dat als je iemand zo intensief ondersteunt, er van alles met hem gebeurt, waaronder het opleven van "romantische gevoelens"...

Sylvia...

2007-07-21T22:13:00.000+02:00

Als ik om drie uur bij haar aanbel, zit ze aan een biertje. Of het de eerste, tweede of derde is vraag ik maar niet. Sylvia kan niet zonder alcohol, en al helemaal niet voor ze de deur uitgaat. Ze moet zichzelf letterlijk moed indrinken. Ze lijdt namelijk aan straatvrees en wellicht nog een aantal andere angsten, die in ogen van “normale” mensen nergens om gaan.
En vandaag is zo’n dag dat we de deur wel uit moeten. Ze heeft namelijk enorme buikpijn en moet even met een plasje naar de dokter. Het is al heel wat dat ze gebeld heeft om hulp, en mij vraagt mee te gaan.
Na wat gebabbel is het biertje op en gaan we de deur uit. Ze zou van de zenuwen bijna haar potje met urine vergeten mee te nemen….
Gelukkig wordt ze bij de dokter meteen geholpen, en blijkt na enig wachten (waar ze erg nerveus van wordt) een blaasontsteking te hebben. Buiten moet er eerst een sigaretje gedraaid worden voordat we onze tocht kunnen vervolgen naar de apotheek.
De apotheek zit op de volgende hoek en het is spitsuur. Ze schiet meteen al weer in paniek en wil rechtsomkeert maken. Ik stel voor om vast voor haar in de rij te gaan staan. Als een angstig haasje blijft ze half op de drempel staan wachten.
Eenmaal aan de beurt roep ik haar erbij en kan de zaak geregeld worden.
Opgelucht, met medicijnen in haar tas verlaten we het pand en gaan snel weer terug naar huis.Wat was ze dapper!!

Over mezelf

2005-08-04T14:34:00.000+02:00

Het Enneagram.....
Ik ben een 9 oftewel "de bemiddelaar". Het is wonderbaarlijk hoe kloppend dit is. In kader van deze blog is het leuk te kunnen constateren dat de kwaliteiten die blijkbaar bij mij horen, goed van pas komen in mijn werk. Hier een korte samenvatting van dit enneagram-type:

Negens worden wel de meest aardige mensen van het enneagram genoemd. Je krijgt ze bijna nooit boos! De onderliggende motivatie van de negen is balans van de geest. Terwijl andere typen beweging en stimulatie zoeken, probeert de negen conflict en stimulatie te vermijden. Hierdoor komen ze rustig en gebalanceerd over. De negen wordt ook wel het aardigste type van het enneagram genoemd. Gezonde negens zijn uitstekende bemiddelaars en bekijken alle aspecten van een probleem voor ze een beslissing nemen, het zijn goede luisteraars!. Gemiddeld gezonde negens bewegen mee met de omgeving en als ze al boos worden is het kort en verschijnt er al snel een glimlach. Gemiddelde negens bekijken alle kanten van een debat en zoeken de oplossing die hun rustig maakt. Soms gaan ze volledig mee met de mening van anderen en vergeten ze wat hun prioriteiten zijn. Ze worden onzichtbaar voor anderen.Andere typen kunnen van negens geduld en het vermogen om te accepteren leren.Negens kunnen zich op verschillende manieren laten zien. Introverte negens kunnen opgaan in hun omgeving en onzichtbaar worden, ze zoeken geen aandacht en laten geen sterke emoties zien. Extroverte negens vormen graag het middelpunt van belangstelling, met het doel iedereen gelukkig te laten zijn. Negens nemen vaak persoonlijkheid aspecten over van omgeving - het zogenaamde "samen smelten"- dit helpt negens de omgeving beter te begrijpen. De minder prettige kant van deze eigenschap is dat meer opgaan in de behoeften van anderen dan bezig te zijn met die van hun zelf.