Vandaag was zo'n dag dat wederom succesjes werden behaald.
Ik begon mijn dag bij Kees.
Het budgetbeheer zou zijn opgestart en niet alles liep nog vlekkeloos. Ik dus vroeg naar hem toe, want hij zat al dagen zonder geld of uitzicht op een paar centen.
Vorige week had ik hem beloofd ook achter een fiets aan te zullen gaan.
Alles lopend moeten doen, met een slechte conditie, is soms gewoon te veel gevraagd.
Wetend dat Kees geen water had, kwam ik gewapend met termoskan koffie bij hem aan. We namen een lekker bakkie en ik bekeek de rekeningen en post. Vervolgens een paar telefoontjes en een afspraak gemaakt voor dezelfde dag om het budgetbeheer helemaal te laten starten. Daarvoor moet men, als de eerste uitkering bij de Stadsbank binnen is, eerst nog langs komen voor een handtekening en het doornemen van de voorwaarden.
Tja, al die regels: ik verzin ze niet!
(hieraan voorafgaand zijn er al enkele handtekeningen, formulieren etc de deur uit gegaan)
Omdat er nog tijd was togen we eerst naar een instantie waar tweedehands fietsen, in samenwerking met de politie, worden opgeknapt en verkocht. Ik had wat geld uit een fondsenpotje gehaald en we kochten een leuke opoefiets voor 60 euro.
Dat was voor Kees al een goed begin van de dag. Hij fietste vrolijk weg.
Een paar uur later zagen we elkaar weer bij de Stadsbank.
Inmiddels had ik al weer enkele telefoontjes gepleegd om weer eens over het afgesloten water te zeuren en te zorgen dat er actie ondernomen werd.
In het gesprek bij de Stadsbank werd verteld dat het budgetbeheer vanaf nu ging lopen. Elke week kan er dan op vrijdag een bedrag van 50 euro aan de kassa opgehaald worden. Alle lopende rekeningen worden betaald door de Stadsbank en alle overige rekeningen dient de cliënt in te leveren zodat daar voor gezorgd kan worden.
Tijdens dit gesprek, wat goed liep, kwam een van de medewerkers (die ik aan het werk had gezet) binnen met de mededeling dat het water betaald was en er binnen een dag of twee iemand langs zou komen om weer aan te sluiten!
(dit alles kon ze snel gaan omdat ik had geregeld dat Kees met voorrang langdurigheidstoeslag voor vier jaar kreeg uitgekeerd. Dit is een toeslag waar elke uitkeringsgerechtigde recht op heeft als hij langer dan 5 jaar van een minimum moet leven. Zoals vele anderen wist Kees niets van deze regeling. Ik kreeg het voor elkaar dat hij boven op de stapel terecht kwam.)
Wauw, opeens gaat alles dan zo snel, en lijkt het zo makkelijk.
Kees en ik verlieten zeer goed geluimd het pand.
Ik kijk uit naar het eerste verse bakje koffie bij Kees thuis....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten