Er zijn er niet veel die soms dagen met 1 persoon bezig zijn, om maar uiteindelijk een klein dingetje geregeld te krijgen!
Moet ik misschien denken: die cliënt doet het al zolang op deze wijze, dan kan ie ook nog wel even wachten... Of moet ik vooral gewoon stug verder gaan op mijn eigengereide wijze?!
Ik weet inmiddels echt wel dat:
-problemen die al heel lang liggen ook nog wel wat langer kunnen wachten, maar hoop doet leven en geeft mensen soms een nieuwe impuls
-ook al verbetert er NU iets aan zijn/haar situatie, wil dat niet zeggen dat deze persoon vanaf nu anders gaat leven of nooit meer dezelfde fouten maakt
-je veel geduld moet hebben, ook al vervalt iemand in dezelfde fout
-ik als hulpverlener vaak meer voor elkaar krijg bij anderen uit het vak dan de cliënt ooit zou lukken: die stuit op vaak dichte deuren
-ik alles uit de kast zal halen om de cliënt tot hulp te zijn, en daarvoor soms over grenzen moet durven stappen en brutaal moet zijn
-ik mensen echt weer blij zie worden op het moment dat er weer eens iets positiefs gebeurt
Maar waar ik me zo druk om maak is de stugge houding van sommige dienst- cq hulpverleners.
Er zijn er maar weinig die een stapje verder durven of willen gaan. Een stap die soms heel klein is maar zoveel oplossingen en bijdrage aan iemands welzijn kan bieden. Maar dat past niet binnen de kaders van hun werk, of uren.
Een klein voorbeeld daarvan komt uit de praktijk van de dag. Voor Kees, de jongen met wie ik al even bezig ben om zijn schulden te regelen en nu zijn water aangesloten te krijgen, had ik een aanvraag "bijzondere bijstand" ingediend bij de sociale dienst. Ik kreeg te horen dat de aanvraag afgewezen wordt, want daar is de bijzondere bijstand niet voor. En bovendien (!!?!) zat hij al vanaf januari zonder water en maakte een paar maanden ook niet meer uit! Hij kon dus blijkbaar prima zonder water....
Ik legde de situatie uit, dat ik betrokken ben en hem ondersteun, dat hij geen goede gezondheid heeft en ik me daar serieus zorgen over maak, maar dat mocht niet baten. De casemanager bleef bij haar standpunt.
Ik heb met een diepe zucht opgehangen. En dan moet ik ze ook nog te vriend houden, anders krijg ik nooit meer wat voor elkaar!
Gelukkig heb ik voor dezelfde cliënt een paar collega's zo gek gekregen even mee te helpen en denken. En is nu, dank zij een schuldhulpverlener van onze organisatie, in ieder geval een aanvraag voor budgetbeheer ingediend.
Dit doen zij dan toch ook maar even tussen de regels (en in hun kostbare tijd) door!
Als budgetbeheer is opgestart kan mogelijk zijn water weer aangesloten worden, omdat dan weer betaald zal gaan worden!
Terugkomend op het begin van mijn relaas: ik blijf het lekker doen zoals ik het doe. Zolang ik maar kritisch blijf en mezelf af en toe afvraag WAAROM ik het zo doe is het goed. Ik blijf erbij dat mensen zelf keuzes maken, maar soms niet in staat zijn het roer om te gooien. Ik zie door de wijze waarop ik werk verandering en vooral af en toe weer een meer tevreden mens!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten