Eigenlijk heeft mijn werk (als sociaal activeerder) tot doel om mensen te activeren naar dagbesteding, werk, studie of andere bezigheden. Weer deelnemen aan de maatschappij en meedoen, een plek in die maatschappij hebben.
Maar bij vrijwel alle mensen waar ik kom en die ik spreek, is zoveel aan de hand, dat van activeren nog lang geen sprake is.
Wat zijn er toch veel mensen met enorme problemen!
En zolang die problemen blijven bestaan en in hun nek hijgen, kan ik in dat opzicht niets. Men is simpelweg nog (lang) niet in staat aan maatschappelijke participatie te werken.
En dan zet ik maar de pet van maatschappelijk werkster op en ga ik aan de slag met al die andere zaken.
Pas als het een en ander is opgeruimd komt er (letterlijk) weer ruimte en kunnen we denken aan vervolgstappen.
Maar voor het zover is zijn we misschien wel maanden bezig, soms ook wel langer.
Als ik aan mezelf denk (en ik denk dat voor velen van jullie hetzelfde geldt)kan ik me daar ook wel iets bij voorstellen. Een aantal jaren geleden kreeg ik mijn burnout. Een nare periode waarin ik letterlijk niet meer verder kon. En dan heb je echt geen puf om je met leuke of verantwoorde zaken bezig te houden. overleven is het motto, en jezelf door die tijd heenslaan.
daarna kwam weer ruimte en kon ik verder met wat ik allemaal geleerd had.
Ik hoop dat dat voor veel van mijn cliënten ook zo zal zijn.
Misschien een illusie, maar ik blijf vol goede moed en vertrouwen op een lichtpuntje achter de horizon!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten